ตูอีก ชัดเลย งอนแน่ๆ
“เอาล่ะเซอเซสคุง เรามานั่งคุยกันไปพลางจิบน้ำชาไปพลางดีกว่าเนอะ”
พี่เพลรินน้ำชาส่งให้ข้าด้วยรอยยิ้ม ข้ารับมาจิบพลางส่งความคิดปลอบโยนเจ้าเสือว่าเดี๋ยวไปง้อนะ รอก่อน ขอฟังเรื่องราวในอดีตของมันก่อน
‘เจ้าบื้อเอ๊ย ข้าบอกว่าไม่ได้งอนไง ทำไมเข้าใจยากแบบนี้’
โอ๋ๆ ไม่งอนนะ
‘ไอ้โง่เอ๊ย!’
“เซอเซสคุงคงสงสัยว่าทำไมข้าไม่ทดสอบฝีมือเหมือนสมาชิกคนอื่น เป็นเพราะก่อนหน้านี้คือการประเมินฝีมือจากรุ่นพี่ที่อยากรู้จักสมาชิกใหม่ ส่วนงานรับน้องจริงๆ น่ะเพิ่งเริ่มตอนนี้ต่างหาก”
พี่เพลปรบมือสามที ทันใดนั้นอาหารมากมายหลากหลายชนิดพลันปรากฏเต็มโต๊ะจัดเลี้ยงตัวยาว แถมยังมีขวดไวน์ราคาแพงวางในถังน้ำแข็งอีกด้วย ข้าเพิ่งสังเกตตอนนี้เองว่าห้องนี้ถูกตกแต่งไม่ต่างจากการจัดเลี้ยง มีช่อดอกไม้ประดับตามเสาและสายรุ้งห้อยตามโคมไฟ
“ความจริงควรมีเยอะกว่านี้นะ ข้าหมายถึงแขกที่จะมาร่วมงานน่ะนะ” พี่เพลกล่าว พลางดันอาหารจานหนึ่งให้ข้าลองชิม “แต่หัวหน้าเป็นพวกนึกจะมาก็มา ไม่มาก็หายตัวไปเลย ซัทเซนมีงานต่อจึงมาไม่ได้ ส่วนจีเซลก็รักษาเวลานอนของเด็กอย่างดีเยี่ยม ท่านคาร์ทประจำแต่ห้องพยาบาลเท่านั้น จึงมีเพียงข้าและซัฟเฟอร์คุงเท่านั้นแหละที่มาต้อนรับ”
ไม่ใช่หรอกพี่เพล พี่ซัฟเฟอร์มากินขนมต่างหาก ดูนั
