ีดำเหมือนกับเส้นผมที่ยาวประบ่า
อาวุธของมันคือกรงเล็บและเขี้ยวที่แหลมคมกว่ามีดหรือดาบใดๆ ในโลก ส่วนอาวุธข้า…คงจะเป็นมีดเล็กๆ ที่เผลอหยิบติดมือมาจากห้องของจีเซล ไม่ก็ตุ้มหูสีเงินที่แปรเปลี่ยนเป็นกุญแจผีได้ในชั่วพริบตา
พวกเราแตกต่างอย่างไม่น่าเข้ากันได้ แต่ดันตกกระไดพลอยโจนเป็นคู่พันธะกัน
เรื่องราวก่อนที่มันจะเจอข้านั้น…จะเป็นอย่างไรกันนะ
“เซอเซเรซิสเซทัล” เสียงเรียกชื่อเต็มยศจากเจ้าเสือทำเอาข้าร้อนตัว ลืมสนิทว่ามันอ่านความคิดได้ และคงหงุดหงิดกับการสอดรู้สอดเห็นของข้านับจากได้ยินประโยคน่าสงสัยของซีเอล ช่วยไม่ได้นี่นา ในเมื่อหลังจากนี้ต้องตัวติดกันยี่สิบสี่ชั่วโมง ข้าย่อมอยากทำความเข้าใจมันให้มากที่สุด
“โฟรเซนคุงก็อย่าดุเซอเซสคุงนักเลย เรื่องคราวนี้ท่านกลาเซียสสั่งลงมาเองนะ” พี่เพลช่วยเกลี้ยกล่อม ข้าตาวาวทันที หรือว่าสมาชิกในสมาพันธ์จะสนับสนุนความขี้เสือก เอ๊ย ความอยากเข้าใจในตัวเจ้าเสือของข้า
“ไอ้หัวหน้าจอมจุ้นนั่น…” โฟรเซนสบถพึมพำก่อนจะหันมามองค้อนข้าหนึ่งที “จะทำอะไรก็เชิญ”
พูดจบเจ้าเสือก็เดินหนีออกจากห้อง ไม่คิดช่วยข้ารับน้องเหมือนก่อนหน้านี้ มันงอนหรือ คงใช่แหละ เจ้าแมวตัวโตของข้าปากร้ายใจดีและชอบให้ง้ออยู่เรื่อย
“ข้าไม่ได้งอน!”
อุตส่าห์หันมาแก้ตัวก่อนจะปิดประ
