เมื่อซัทเซนรับปากว่าจะจัดการห้องพยาบาล ข้ากับเจ้าเสือจึงตามหารุ่นพี่รายต่อไปที่จะมารับน้อง ไม่รู้ว่าเขินอายหรืออยากกลั่นแกล้งให้ข้าตกใจหรือยังไง คนต่อไปจึงไม่โผล่มาทักทายกันสักที พวกเราเลยต้องเคาะตามห้องแวะดูแต่ละชั้น
พลันห้องล่าสุดที่ข้ากับเจ้าเสือสำรวจถูกปิดตายโดยไม่ทราบสาเหตุ นั่นไง โดนเล่นงานจนได้
“ใครน่ะ” ข้ากระซิบถามเจ้าเสือ มันคงพอเดาได้ว่าใครเป็นเจ้าของห้องนี้
“ถ้าตอบก็ไม่สนุกน่ะสิ”
“ต่อให้ตอบข้าก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเป็นใครในเมื่อไม่รู้จักกันมาก่อน”
“แล้วเจ้าจะถามข้าทำไมล่ะ นับวันยิ่งบื้อขึ้นเรื่อยๆ นะเซ่อซวย”
“ข้าชื่อเซอเซส!”
ข้าเงื้อมือเตรียมเปิดศึก แต่เสียงหนึ่งกลับดังแทรกซะก่อนพร้อมไฟที่เปิดพรึ่บ
“ไม่ทันไรก็ทะเลาะกันซะแล้ว เจ้าเสือสีทองจะญาติดีกับใครเขาได้บ้างไหมเนี่ย”
ข้าหันขวับ พบกับเด็กชายอายุประมาณสิบสองขวบ ท่าทางน่าเอ็นดู ผมสีทองตัดสั้นสะอาดสะอ้าน ส่วนสูงไม่เกินช่วงหน้าอกของข้า เขาสวมชุดเอี๊ยมสีน้ำเงินขาสั้น เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวตัดกับดวงตาสีครามสดใส ผิวขาวละเอียดไม่ต่างจากตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ
น่ารักสุดๆ!
“เจ้ากำลังคิดว่าข้าเป็นเด็กล่ะสิ หยุดความคิดนั่นเดี๋ยวนี้ก่อนที่ข้าจะโมโห” เด็กชายชี้หน้าอย่างรู้ทัน
“ใจเย็นๆ ท่านจีเซล ท่านตัวเล็กเพียงนี้
