ใครเข้าใจถูกสิแปลก ป่านนี้แล้วยังไม่ชินอีกหรือขอรับ” เสียงกลั้วหัวเราะแฝงความหยอกล้อดังมาจากชายหนุ่มผู้พูดทักพวกข้าคนแรก เขามีผมสีทองเช่นเดียวกับเด็กน้อยนามจีเซล แต่ยาวกว่ามากนัก เพราะรวบมัดไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย
“จะให้ใจเย็นอย่างเจ้าได้ยังไงล่ะซีเอล ข้าไม่ใช่พวกไม่รู้ร้อนรู้หนาวแบบเจ้านี่” จีเซลตอกกลับอย่างหัวเสีย ดูอารมณ์ร้อนผิดกับภาพลักษณ์น่ารักงดงามปานตุ๊กตาโดยสิ้นเชิง อย่าบอกนะว่าเขาคือพยัคฆ์เมฆา มีทั้งหญิง ทั้งชาย จะเพิ่มเด็กอีกคนคงไม่แปลก
ปรากฏว่าข้าเดาผิดอีกแล้ว
“ในฐานะเจ้านาย ขอสั่งให้เจ้าไปจัดการเด็กใหม่ซะซีเอล ข้าจะนอน ง่วง” จีเซลอ้าปากหาวด้วยท่าทางแสนน่าเอ็นดูแลสมวัย เด็กน้อยล้มนอนบนโซฟาเพียงหนึ่งเดียวในห้องก่อนจะหลับตาพริ้มไม่สนใจ ซีเอลช่วยห่มผ้าให้ราวกับเป็นพี่เลี้ยงมากกว่าสัตว์เลี้ยง
“หลับฝันดีนะนายข้า และ…” ซีเอลหันมาทางข้าและโฟรเซนด้วยท่วงท่าที่ต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ความหยอกเย้าเป็นกันเองถูกลบหายไปสิ้น “ยินดีต้อนรับนะเด็กใหม่”
รอยยิ้มแสยะทำเอาข้าขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ให้ตายเถอะ! พวกพยัคฆ์เมฆาไม่มีใครปกติสักคน!!
“อย่างกับเจ้าปกตินักนี่ ซื่อขนาดนี้รอดชีวิตมาผูกพันธะกับข้าได้ยังไงเหลือจะเชื่อ” โฟรเซนเหน็บแนมในท่ากางกรงเล็บพร้อมลุย ตอนเจอเอริน
