ห้านาทีผ่านไป
ข้าลุ้นระทึกด้วยความระแวดระวังสุดชีวิต ตอนนี้เปลี่ยนชุดให้ดูดีกว่าชุดนอนขึ้นมาหน่อย เพราะก่อนหน้านี้ตกน้ำจนตัวเปียก เจ้าเสือเลยมีน้ำใจช่วยเปลี่ยนชุดให้ อยากจะขอบคุณมันอยู่หรอกถ้าไม่ติดว่ามันปิดปากเงียบไม่ยอมบอกสักนิดแม้ข้าพยายามถามว่ารับน้องสยองขวัญขนาดไหน
ถ้าขังตัวเองในห้องจะรอดรึเปล่านะ
“ยังไงก็ไม่รอดหรอกน่า” โฟรเซนยิ้มปลอบใจ แต่ดันเป็นยิ้มแสยะ “พวกเขารอเจ้ามาทั้งวัน ถูกเลื่อนเวลามาดึกขนาดนี้ นอกจากจะอารมณ์เสียเพราะไม่ได้นอนแล้ว เผลอๆ มีกิจกรรมเพิ่มขึ้นตามเวลาซะด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นอย่าหวังว่าจะรอดเลย”
สิ้นคำกล่าว เพดานด้านบนก็มีเสียงกุกกักแปลกๆ
“ฟังสิ เจ้าไม่ยอมออกไปสักทีจนมีคนมาตามแล้วเนี่ย”
โครม!!
เพดานห้องที่เต็มไปด้วยหยากไย่ปรากฏรอยร้าวก่อนจะพังถล่มลงมาเบื้องหน้าข้าพอดิบพอดี ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วจนเกรงว่าจะสำลัก เจ้าเสือลุกขึ้นจากข้างเตียงมายืนข้างๆ ข้า เหมือนจะช่วย แต่ไม่ใช่ มันจับไหล่ข้าบังคับให้เผชิญหน้ากับผู้มาเยือน
“ยินดีต้อนรับ…สู่กิจกรรมรับน้องใหม่ประจำสมาพันธ์ส่งสารแห่งสามภพ”
“และยินดีต้อนรับ…สู่กิจกรรมสุดหรรษาของข้า” ผู้มาใหม่กล่าวต่อจากประโยคเชื้อเชิญของโฟรเซน ฝุ่นเริ่มจางลงพร้อมเสียงไอค่อกแค่ก เมื่อมองดีๆ ข้าจึงพบว่าผู้ทำลายเพดานมีสองคน
คน
