แรก…เป็นชายร่างสูงใหญ่กำยำกว่าใครที่ข้าเคยพบ ใบหน้ากร้านเถื่อน อาจเพราะรอยแผลเป็นที่ปรากฏตรงขมับซ้ายช่วยเพิ่มบารมีความห่าม เขาสวมเสื้อเข้ารูป กางเกงขาจั้มเข้ากับบูทสั้นสมบุกสมบัน ศีรษะพันรอบด้วยผืนผ้าสีขาวเผยให้เห็นเส้นผมสีน้ำตาลปรกหน้า ดวงตาคู่คมสีดำส่อประกายน่าขนลุก
คนที่สอง…เป็นหญิงสาวผมสีดำสนิทยาวลอนมาถึงเอวคอดกิ่วเซ็กซี่ เธอสวมเสื้อเกาะอกความกว้างเท่าหนึ่งฝ่ามือสีแดงสด ท่อนล่างถูกปกปิดด้วยกางเกงขาสั้นปลายขาดวิ่น เข้ากับรองเท้าบูทส้นสูงสีดำที่ยาวถึงหน้าแข้ง
เมื่อสบกับดวงตาที่ปรือจนแทบจะปิดข้าก็มั่นใจ
เธอคือหญิงสาวที่ต้อนรับข้าก่อนจะเริ่มบททดสอบเข้ามาเป็นสมาชิกในสมาพันธ์นั่นเอง!
“ให้ตายสิ ห้องเด็กใหม่ฝุ่นเยอะชะมัด” เสียงทุ้มห้าวกล่าวพลางโบกมือไปมากลางอากาศ ขณะที่หญิงสาวข้างกายเพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ เท่านั้น พลันสายลมหอบหนึ่งก็พัดเอาเศษฝุ่นออกจากห้องข้าทันที
ใบหน้าสวยของหญิงสาวไม่เปลี่ยนสักนิด “รีบๆ เข้าเถอะ ข้าง่วง”
“จ๋าจ้ะ ยาหยี” ชายหนุ่มหน้าเถื่อนตอบอย่างออดอ้อน ก่อนจะหันมาสำรวจข้าด้วยสายตาพราวระยับ “หืม เจ้านายคนใหม่ของเจ้าดูปวกเปียกพิกลนะโฟรเซนตัวน้อย”
“ไอ้ยักษ์เอ๊ย” โฟรเซนสบถ ซึ่งคำนั้นข้าก็แอบเห็นด้วย
“ข้าชื่อซัทเซน เรียกซัทจังเหมือนที่เอรินชอบเรียกข้าก็ได้ ข้าไม่ถือ”
…เอ๊ะ
