เสือวาร์ปไปมาไม่ใช่หรือ แบบนี้น่าจะสลับกันมากกว่ามั้งในเมื่อซัทเซนตัวใหญ่กว่ามากจนอุ้มพยัคฆ์สาวได้สบายๆ
“เฮ้ อย่ามัวแต่เหม่อ” โฟรเซนสะกิดไหล่ข้าด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างนึกสนุก ทั้งที่เวลาเสือสาวกระโจนใส่ล่อเอาพื้นห้องพังเป็นแถบๆ จนข้ายังยืนอึ้ง ช็อกว่าคืนนี้จะนอนที่ไหน รู้ตัวอีกทีก็โดนเจ้าเสือคว้าแขนโยนขึ้นหลัง เอ๋ มันกลายร่างตอนไหน
‘ข้าบอกแล้วไงว่าอย่ามัวแต่เหม่อ!’
เสียงของโฟรเซนดังก้องในหัว พร้อมกับสายลมวูบหนึ่งพัดผ่านเหนือศีรษะ เพราะเคยโดนมันแกล้งตอนไปทำบัตรประจำตัว ข้าเลยรีบโน้มตัวหน้าชิดแผงคอนุ่มนิ่มเพื่อต้านลม ทำให้รอดพ้นกรงเล็บของพยัคฆ์สาวหวุดหวิด
เพราะถ้าช้าไปกว่านี้ คอข้าอาจถูกตัดขาดแทนผมที่ถูกตัดร่วง!
รับน้องโหดเกิน!!
‘พร้อมบินไหม’
“หะ…หา?!” ข้าทำหน้าเหลอหลา งุนงงในสิ่งที่เจ้าเสือถามด้วยเสียงกึ่งหัวเราะ แต่ไม่ทันได้เอ่ยมันก็ร่างลอยอยู่กลางอากาศ ราวกับกลายเป็นเมฆบนท้องนภาอย่างไรอย่างนั้น ข้าตื่นเต้นจนกำขนมันแน่น เผลอกระชากติดมือมาด้วยสองสามเส้น มันสะดุ้งโหยง หันมาคำรามแฮ่เผยเขี้ยวยาวน่ากลัว
‘เจ้าบ้า ซื่อบื้อ ไม่ได้เรื่อง ข้าเจ็บนะ!!’
“ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ไม่โกรธนะ” ข้าเอ่ยเสียงอ่อน รีบลูบโอ๋ๆ เจ้าเสือแล้วเอาหน้าซุกบนแผงคออย่างติดใจ มันทำท่าจะด่าซ้ำแ
