ต่ต้องกระโจนหลบการโจมตีของเอรินเสียก่อน
“เอรินของข้าเร็วที่สุดในหมู่พยัคฆ์เมฆาเชียวนะ ระวังเจ็บตัวด้วยล่ะ” ซัทเซนตะโกนเตือนจากด้านล่าง “ข้ามีงานต่อซะด้วยสิ คงเล่นด้วยไม่ได้นาน ถ้าอย่างนั้น…คงต้องเอาจริงแล้ว”
ความเร็วของเอรินมากขึ้นทันตา ข้าขยุมแผงคอโฟรเซนแล้วบอกให้มันวิ่งไวกว่านี้
‘จะให้ข้าไปไหนล่ะ’
“ข้าก็ไม่รู้”
‘เจ้าไม่รู้แล้วข้าจะทำอย่างไร พยัคฆ์เมฆาทำได้หลายอย่างก็จริง แต่เจ้าก็ต้องใช้สมองน้อยๆ ช่วยกู้สถานการณ์ด้วย จะมัวนั่งเฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ’
จี้ใจสุดๆ ข้าคงพึ่งพาโฟรเซนมากเกินไป ทั้งที่คู่พันธะไม่ใช่การโยนภาระทุกอย่างให้อีกฝ่าย แต่คือการช่วยเหลือกันและกันต่างหาก
“งั้นไปที่นั่นแล้วกัน!”
ที่ไหนนั้นข้าเอ่ยในความคิดเพื่อไม่ให้เอรินรู้ตัว โฟรเซนยอมทำตามคำสั่งครั้งแรก ร่างเสือสีทองกระโจนนำไปตามทางซับซ้อน ตามด้วยแม่เสือสาวที่วิ่งไล่มาติดๆ ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า โชคดีที่รอบก่อนหลังทำบัตรประจำตัวมันพาข้าเดินกลับเพื่อให้จำทาง ตอนมารับบัตรจะได้ไม่หลงอีกรอบ พวกเราจึงไปห้องพยาบาลสำเร็จ!
ทำไมต้องเป็นที่นี่น่ะหรือ เพราะข้าจำได้ว่าอุปกรณ์เยอะแยะมากตามตำแหน่งและหน้าที่ของคาร์ทซึ่งอยากประท้วงหัวหน้าเต็มแก่ ไม่ว่าจะเป็นม่านกั้นเตียงที่ข้ากระชากแล้วโยนไปสร้า
