“เจ้ายึดเตียงข้า!”
หนึ่งวันช่างยาวนาน ด้วยจิตใจที่ชอกช้ำกับการถ่ายรูปบัตรประจำตัว ทำให้ข้าหงุดหงิดเป็นพิเศษเมื่อถูกเจ้าเสือมันกวนด้วยการนอนแผ่บนเตียงชั้นหนึ่ง ทั้งที่จริงๆ แล้วมันต้องขึ้นไปนอนชั้นสอง แต่ไม่ว่าจะเขย่าปลุกยังไงมันก็หลับตาพริ้มเหมือนตาย ข้าเลยจำใจต้องปีนบันไดขึ้นชั้นบนอย่างงัวเงีย
ก่อนจะตกลงมาดังโครม!
ชัดเลย ความซวยทำงาน บันไดหักคาเท้า!!
ดวงตาสีดำสนิทของข้าเบิกกว้างในความมืด เห็นเพียงเพดานเต็มไปด้วยหยากไย่เพราะร่างข้านอนขนานกับพื้น รู้สึกเจ็บไปทั่วแผ่นหลังซึ่งกระแทกเต็มๆ พร้อมฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย
ไม่ต้องให้เดาก็คงรู้กันดีว่า…สภาพตอนร่วงลงมากองของข้าทุเรศตาเพียงใด
ทำเอาตาสว่างเลยทีเดียว
ข้าเลยตัดสินใจทิ้งเจ้าเสือ มาเดินเล่นข้างนอกหนีอายก่อนโดนมันตื่นมาแซว
ตั้งใจออกมาไม่นาน แต่เดินไปเดินมาข้าก็หลงอีกครั้ง สมาพันธ์แห่งนี้ใหญ่มากจริงๆ แถมเส้นทางก็ค่อนข้างซับซ้อน ส่วนใหญ่เป็นประตูเรียงๆ กันไปชวนให้สับสน ถ้าเรียกโฟรเซนมันจะมารับข้าไหมนะ หรือว่ามันจะแกล้งหลับ ทิ้งข้านอนแผ่กับพื้นจริงๆ อย่างที่เคยกล่าว
แกรกๆ…
ข้าสะดุ้ง เมื่อไม่มีเจ้าเสือก็ไม่มีใครให้หลบหลัง เลยได้แต่เดินถอยหลังเมื่อได้ยินเสียงประหลาดราวกับสิ่งของกระทบกระแทกกัน ข้าพยายามแสร้งทำเป็นไม่ได้ย
