ิน รีบจ้ำอ้าวสุดชีวิต แต่เสียงนั้นกลับดังใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนต้องแทรกตัวหลบระหว่างช่องว่างของกำแพงสองด้าน
ปึก! ผลัวะ!!
“ว้ากกก!” ข้าหงายไปด้านหลังเมื่อแตะโดนกลไกลับซะอย่างนั้น ใช่สิ ความซวยนำทางย่อมพาข้าไปสู่ที่ชอบๆ และที่หนักกว่านั้นคือข้า…
ขาแพลง
“ซวยซ้ำซวยซ้อนอีกแล้ว” ข้าเอ่ยกึ่งปลง ชินแม้ไม่อยากจะชินกับประสบการณ์พรรค์นี้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่ากลไกกำแพงพลิกกลับราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อใช้มือดันก็ดันไม่ไป ต่อให้โง่เง่าขนาดไหนก็ตระหนักรู้ทันทีว่า…
โดนขัง!
หากเป็นก่อนหน้านี้คงทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจและอดทนอดกลั้นด้วยความกลัวจนกว่าจะมีคนมาช่วย แต่ตอนนี้ข้ามีคู่พันธะแล้ว ต่อให้โฟรเซนจะขี้แกล้งก็คงไม่เมินเฉยเมื่อเจ้านายตกในสถานการณ์ไม่สู้ดี แต่ไม่ทันเรียกหาเจ้าเสือ เสียงน้ำดันดึงความสนใจเสียก่อน ข้าหันหลังมอง เพิ่งสังเกตว่าตรงนั้นมีบ่อน้ำขนาดใหญ่ ไม่สิ ควรเรียกว่าทะเลสาบต่างหาก
สมาพันธ์ใหญ่มาก กว้างมาก แต่คาดไม่ถึงว่าจะมีทะเลสาบที่ไร้จุดสิ้นสุดซ่อนอยู่ด้วย!
ข้ากึ่งเขย่งกึ่งเดินราวต้องมนต์ เมื่อชะโงกหน้าส่องเงาในทะเลสาบ สิ่งที่ปรากฏกลับไม่ใช่เงาของข้า!!
“เหวอ” เพราะข้อเท้าข้างขวาเจ็บแปลบ ต่อให้อยากถอยหนีข้าก็ทำได้เพียงดิ้นอยู่กับที่ด้วยความตกใจ แต่พอตั้งสติได้อ
