ข้าซวยแล้ว
นี่คือความคิดหลังเดินออกจากห้องอาหารแล้วตามหลังโฟรเซนที่ควรจะคุ้นเคยเส้นทางในสมาพันธ์ เพราะเจ้าเสือพาข้าเดินวกไปวนมา สรุปได้ว่า…มันทำข้าหลง!!
“ปกติข้าใช้เวทข้ามมิติไปไหนมาไหน จู่ๆ เจ้าอยากเดินเท้า ข้าก็ต้องหลงสิ อีกอย่าง ข้าก็ไม่ได้กลับมาที่นี่ตั้งนาน แถมปราสาทก็ตั้งกว้าง ข้าจะไปจำได้อย่างไรว่าทางไหนเชื่อมไปทางไหน” โฟรเซนปัดความผิดตัวเองอย่างหน้าด้านๆ
“แล้วทำไมไม่บอกข้าแต่แรกล่ะว่าเจ้าจำไม่ได้”
“ก็เจ้าไม่ได้ถาม”
“โฟรเซน!” ข้าวิ่งไล่หลังเจ้าเสือเพื่อตามไปตี ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นประตูห้องหนึ่งที่ให้ความรู้สึกแปลกๆ ราวกำลังเชิญชวนอย่างไรชอบกล และเมื่อเปิดเข้าไป ข้าก็พบกับห้องว่างที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากสายลมเย็นเยือกพัดผ่านชวนขนลุก
“เจ้าทำต๊องอะไรอีก” เจ้าเสือเดินตามเข้ามาเสียงหงุดหงิดที่ข้าออกนอกลู่นอกทาง ข้ารีบหลบหลังมันทันทีตามสัญชาตญาณ มันเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะมองสำรวจรอบๆ คล้ายจำไม่ได้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่เมื่ออากาศรอบตัวกดต่ำขึ้นเรื่อยๆ พร้อมเงาดำที่ฉายบนกำแพงเริ่มก่อตัวใหญ่ขึ้นในลักษณะคล้ายเสือ มันก็รีบโอบไหล่ข้าแล้วใช้เวทข้ามมิติทันที
“ว้ากกก!”
ข้าร้องลั่น เพราะวินาทีสุดท้ายก่อนเบื้องหน้าจะกลายเป็นอีกที่หนึ่งคือกรงเล็บเงาที่เกือบจะทำร้าย
