ท่ามกลางความมืด เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของทารกดังกังวาน แม้มองไม่เห็นร่างนั้นแต่จับจากน้ำเสียงก็รับรู้ได้ว่าเด็กน้อยเศร้าใจมาก
เสียงนั้นช่างคุ้นเคยในความทรงจำ ราวกับผู้เปล่งเสียงคือ…
ตัวข้าเอง
ภาพตรงหน้าเริ่มเลือนรางเผยรูปร่าง ถึงกระนั้นก็ยังพร่ามัวมองไม่เห็น ราวถูกเมฆหมอกบดบังไม่มีผิด ข้าพยายามจับจ้องเพื่อเห็นเด็กน้อยให้ชัด แต่เค้าลางของต้นไม้กลับดึงดูดความสนใจมากกว่า เพราะเถาวัลย์ของมันบิดเกลียวคล้ายตัวอักษรที่เขียนว่า…
‘ซวย’
ชัดเลย ไม่ต่างกับถูกลูกศรปักอก ไม่ต่างกับถูกไม้หน้าสามตีหัว เสียงร้องไห้ของเด็กทารกคือตัวข้าไม่ผิดแน่ เพราะใครจะเกิดมาซวยได้เท่านี้ ราวโดนคำสาปหลอกหลอน ราวถูกผู้คนสาปแช่ง โดนพ่อแม่ทิ้งแล้วยังไม่ได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในเผ่าเทพผู้สูงส่ง แต่เดี๋ยวก่อน หลังต้นไม้ประหลาดนั้น…ข้าคล้ายจะเห็นเงาคนคนหนึ่งอยู่
ไม่รู้ว่าเป็นจิตใต้สำนึกที่อยากมีครอบครัวดั่งคนอื่นสักครั้งหรือไม่ ถึงได้เนรมิตฝันนี้ขึ้นเพื่อปลอบโยนตัวเองว่าไม่ได้ถูกทอดทิ้งใต้ต้นไม้เพียงคนเดียว หรือไม่ก็มีบางสิ่งช่วยก่อร่างสร้างนิมิต นำความจริงในวันนั้นมาตีแผ่
พ่อ…แม่…
ข้าร่ำร้องในใจ อยากเห็นหน้าตาของคนนั้นให้ชัดแต่ร่างกายกลับคล้ายถูกตรึงให้เป็นเพียงผู้เฝ้ามอง ขณะที่พยายามขัดขืนสุดชีวิต ภาพตรงห
