น้าพลันแตกสลายราวกระจกที่ถูกทุบแตก
เศษเสี้ยวของภาพนั้นกระจายไม่เป็นรูปร่าง
และถูกปรากฏแทนที่…ด้วยใบหน้าแสยะยิ้มของเจ้าเสือในร่างคนนามว่า…
โฟรเซนโฟเรซิน!!
“หนัก” เสียงของข้าอู้อี้ เพราะช่วงลำตัวถูกโฟรเซนทับจนอึดอัดเกือบขาดใจ พอเห็นข้าตื่นมันก็ยอมผละออกไปนั่งข้างเตียงโดยดีแถมยังดึงตัวข้าขึ้นจากเตียงด้วยอย่างเผด็จการ
“กว่าจะตื่น เจ้านี่มันขี้เซาจริงๆ”
ข้านิ่วหน้าเบ้ปากใส่เจ้าเสือ ผลคือโดนมันขยี้หัวจนกระเซอะกระเซิงกว่าเดิม
เฮ้อ โทษข้าได้อย่างไร เมื่อวานเกิดเรื่องวุ่นวายมากมาย กว่าจะได้นอนล่อเอาเหนื่อยสายตัวแทบขาด!
แต่ถึงจะเป็นผู้ส่งสารแห่งสามภพแล้ว ข้ายังเหลือภารกิจอีกอย่างคือการทำบัตรประจำตัว จริงๆ ตั้งใจทำเมื่อวานให้จบเรื่องจบราวอยู่หรอก แต่ตอนนั้นข้าง่วงมาก ตาปรือสุดๆ รู้ตัวอีกทีเจ้าเสือก็พาร่างที่เกาะหลังไม่ต่างจากเห็บเหาของข้าไปอยู่หน้าห้องที่มีป้ายแขวนว่า ‘Zerzes’ แล้วผลักลงเตียงให้จมดิ่งในห้วงนิทรา
เพราะเมื่อคืนเหนื่อยจนวูบ จึงไม่ได้สำรวจห้องพักเต็มตา พบว่าห้องค่อนข้างสกปรกและต้องรีบทำความสะอาดเป็นอย่างมาก ตรงมุมมีหยากไย่ ตรงโต๊ะมีฝุ่นเกาะ ผ้านวมก็กลิ่นตุๆ อย่างบอกไม่ถูก เมื่อลุกขึ้นมาก็หัวโขกโป๊ก เพิ่งสังเกตว่าเตียงที่นอนอยู่เป็นแบบสองชั้น
“โอ๊ย ช่วยดูหน่อย
