สิว่าข้าหัวโนรึเปล่า” ข้าเรียกร้องความเห็นใจจากเจ้าเสือหวังให้มันช่วยใช้เวทรักษา
“แค่นี้ไม่ตายหรอก แต่ระวังเถอะจะหิวตาย เพราะเลยเวลาอาหารเช้ามากแล้ว ช้าหมดอดข้าไม่สนด้วยนะ”
มันขยี้หัวข้าอีกครั้งพร้อมแสงสีทองปรากฏไวๆ จนแทบไม่ทันสังเกต แต่ความเจ็บจางลงในพริบตา หึ…เจ้าเสือปากแข็ง เวลาเห็นการกระทำย้อนแย้งของมันแล้วข้าจะใจเย็นขึ้นมากหลังโดนดุด่าว่าซื่อบื้อ
“เจ้ายิ่งกว่าบื้ออีกเซอเซส คิดว่าข้าปลุกเพราะเป็นห่วงเจ้าหรือ ข้ากลัวเจ้าหิวแล้วเป็นลมเป็นแล้งตอนทำบัตรสมาชิกต่างหาก คราวนี้ข้าไม่ยอมแบกเจ้ากลับห้องหรอกนะ นอนตรงไหนก็แผ่ตรงนั้นเลย”
“เจ้ากล้าทิ้งข้าหรือ”
“ทำไมจะไม่กล้า เจ้านายไม่ได้เรื่องอย่างเจ้าข้าไม่อยากได้นักหรอก”
ปั้ก!
ข้าโยนหมอนกระแทกหัวสีทองของมัน ก่อนจะเดินปึงปังเข้าห้องน้ำ
เชอะ ข้าผิดเองที่คิดว่าจะใจเย็นกับมันได้นาน ไอ้เสือเนรคุณ!!
