“อรุณสวัสดิ์ยามสายนะเซอเซสคุง”
เสียงนุ่มทุ้มฟังแล้วสบายใจราวถูกชำระล้างแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่เพล วันนี้เขายังคงสวมชุดขาว แต่เป็นคอปกและมีลักษณะยาวกรอมเท้าทำให้ยิ่งดูสง่างาม ช่วยขับเรือนผมสีน้ำเงินให้ดูเด่นไม่เหมือนใคร ยิ่งประกอบกับแว่นตากรอบดำรูปทรงสี่เหลี่ยมกับหนังสือเล่มหนาในมือแล้ว ทำให้พี่เพลวันนี้ดูราวนักบวชผู้เมตตาที่กำลังจะอำนวยพรให้ก็ไม่ปาน
“เจ้าชมคนอื่นเก่ง แต่ไม่เห็นเคยชมข้าดีๆ”
“เจ้าก็ไม่เคยชมข้าเหมือนกันนั่นแหละ”
ทะเลาะกันยังไงเจ้าเสือก็เดินมานั่งข้างข้าอยู่ดี ขณะที่ฝั่งตรงข้ามพวกเราคือพี่เพลกับพี่ซัฟเฟอร์ซึ่งละเลียดกินขนมเค้กตรงหน้าอย่างไม่สนใจใครทั้งสิ้น ไม่สิ เมื่อกี้เหมือนจะเห็นอีกฝ่ายเงยหน้ามาสบตาแวบหนึ่งอย่างทักทาย
หากพี่เพลชอบสวมชุดขาวมิดชิดอย่างสุภาพ พี่ซัฟเฟอร์ก็ชอบสวมเสื้อสีดำขาดๆ ดูดุโหดไม่น่าเข้าใกล้
“ไม่มีใครเลยหรือขอรับ” ข้าถามสุภาพ ก่อนจะผงะเมื่อจู่ๆ เบื้องหน้าก็ปรากฏรายการอาหารเรียงรายละลานตา เมื่อข้ากดปุ่มบนชื่อที่สนใจมาสองสามอย่าง เสียงปี๊บก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมอาหารที่ข้าเลือกวางตรงหน้า มหัศจรรย์ไม่ต่างกับการใช้เวทมนตร์ ไม่สิ เป็นเวทมนตร์จริงๆ นั่นแหละ คาดว่าจะเป็นการใช้เวทข้ามมิติของพยัคฒ์เมฆามาประยุกต์เสียด้วยซ้ำ
“คว
