ามจริงวันนี้พอมีคนอยู่บ้าง แต่เพราะเลยเวลากินข้าวเช้ามานานแล้ว เลยไม่ค่อยมีใครมาแถวนี้น่ะ” พี่เพลตอบยิ้มๆ ขณะที่ข้าลงมือจัดการอาหารตรงหน้ารวดเร็วด้วยความหิว อร่อยมาก ฮือ อร่อยสุดๆ ข้าไม่ได้กินอาหารดีๆ แบบนี้มานานเท่าไรแล้วนะ ว่าแต่ต้องเสียเงินหรือเปล่า อย่าลืมนะว่ากระเป๋าเงินข้าถูกขโมยตอนขึ้นรถไฟสายด่วนราตรี ตอนนี้จึงจนสุดๆ
“กินๆ ไปเถอะน่า นี่เป็นสวัสดิการของสมาชิกทุกคน เจ้าเซ่อ” โฟรเซนพูดพลางสั่งขนมมาเพียบ เห็นแล้วข้าก็ตาวาว แย่งมันกินไปหลายอย่าง
“อย่าตีกันเลย เซอเซสคุงผอมขนาดนี้ถ้าชอบอันไหนก็สั่งใหม่เถอะ ที่นี่ให้บริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนะ”
“เอ๊ะ แต่โฟรเซนบอกว่าช้าหมดอดไม่ใช่หรือขอรับพี่เพล”
“ข้าแกล้งเจ้ายังไม่รู้ตัวอีก โง่จริงๆ”
ข้าถลึงตาใส่เจ้าเสือก่อนจะอ้าปากงับคัพเค้กในมือมัน แถมยังเคี้ยวแก้มตุ่ยเย้ยด้วย
“พี่เพลเองก็ตื่นสายหรือขอรับ” ข้าถามเมื่อเริ่มอิ่ม สงครามแย่งชิงขนมจึงหยุดลง ต่อให้รู้ว่าสั่งใหม่ได้แต่ในเมื่อพยัคฆ์เมฆาของข้าคือโฟรเซนก็ไม่เคยได้กินดีๆ อย่างคนอื่นหรอก
“ซัฟเฟอร์คุงอยากกินของหวานน่ะ ข้าเลยมานั่งเป็นเพื่อน”
จะว่าไป ข้ากับโฟรเซนตีกันจนพักยกแล้ว พี่ซัฟเฟอร์ยังก้มหน้าก้มตากินไม่หยุดเลย ทั้งที่ภาพลักษณ์ไม่เข้ากับของหวานแท้ๆ แต่กินได้เยอะสุดๆ
