น่าตกใจจัง
“เมื่ออยู่ไปนานๆ เจ้าจะรู้ว่าที่นี่มีอะไรน่าแปลกใจกว่านี้เยอะ” โฟรเซนกระซิบข้างหูข้าอย่างมีเลศนัย
“หวังว่าข้าจะอยู่ถึงตอนนั้นนะ” ข้าตอบอย่างไม่มั่นใจ เพราะจากประวัติอันยาวเหยียดที่โดนไล่ออกไม่ต่ำกว่าสามร้อยเก้าสิบแปดงาน แทบไม่มีงานไหนเลยที่ข้าสามารถทำได้นานถึงหนึ่งสัปดาห์
“หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็คงได้เจ้านายใหม่ที่ไม่วุ่นวายเท่าเจ้าสินะ” โฟรเซนตอบทีเล่นทีจริง ถึงจะรู้ว่ามันแกล้งกวน แต่ก็อดโมโหขึ้นมาตงิดๆ ไม่ได้ หน็อย ตราบใดที่ข้ายังอยู่ก็อย่าหวังเลยว่ามันจะไปไหนได้ พวกเราผูกพันธสัญญากันแล้ว แถมเมื่อวานข้าก็เซ็นสัญญาเป็นหนึ่งในสมาชิกสมาพันธ์แล้ว ต่อให้ไม่ชอบกันขนาดไหนก็ต้องทนมองหน้ากันแบบนี้แหละ
“เซอเซสคุงทำบัตรสมาชิกหรือยัง ถ้ายัง ข้าไปส่งให้เอาไหม” พี่เพลโพล่งขึ้น ขัดความคิดชวนเจ้าเสือตีกันอีกรอบของข้า
“ขอบคุณมากขอรับ แต่ข้ากะจะเดินสำรวจสมาพันธ์เสียหน่อย เผื่อวันไหนหลงจะได้รู้ทางกลับห้องตัวเอง”
“มีโฟรเซนคุงนี่ ไม่ต้องกลัวหลงหรอก”
โธ่ พี่เพล ไม่รู้หรือว่ามันชอบแกล้งข้าขนาดไหน พาวาร์ปแล้วไม่พากลับข้าก็ซวยกันพอดี!
