“ขออนุญาตขอรับ”
เพราะโดนเจ้าเสือดันหลัง ข้าเลยจำใจผละจากหลังมันแล้วเปิดประตูอย่างระแวดระวังเต็มที่ ปรากฏว่าเข้ามาครบทั้งสองคนปุ๊บประตูก็ปิดปั๊บทันที ข้าสะดุ้งโหยง เขยิบไปยืนใกล้ตำแหน่งที่คาดว่าเป็นเจ้าเสือเมื่อไม่พบแสงไฟใด
“พาข้ามาผิดห้องรึเปล่าเนี่ย”
น่าแปลก ไม่มีเสียงตอบกลับจากโฟรเซน ปกติต้องดุข้า ด่าข้าสิ
“เฮ้” ข้าเอ่ยอีกรอบ และเมื่อไม่มีเสียงตอบกลับ ข้าจึงหันหลังไปหามันอย่างช่วยไม่ได้ พบเส้นผมสีทองสะท้อนเด่นในความมืดเป็นอย่างแรกจนทำให้เริ่มเห็นอะไรรางๆ เสียแต่หัวสีทองสว่างนั่น…มีสองหัว!!
“เฮ้ย ทำไมมีสองคน!” ข้าผงะถอยหลังก่อนจะชี้นิ้วสั่นๆ ไปยังร่างที่คล้ายคลึงกันทุกสัดส่วน โฟรเซนทั้งสองคนเอียงหัวไปด้านขวา ก่อนจะแสยะยิ้มน่าขนลุก
“แยกตัวข้าให้ออกสิ” ทั้งสองกล่าวพร้อมเพรียง น้ำเสียงเหมือนกันเป๊ะจนไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างเช่นเดียวกับรูปร่างหน้าตาภายนอก โทษทีนะเจ้าเสือ ถ้าจำไม่ผิด ข้ากับเจ้าเพิ่งรู้จักกันสองวันก็ไม่ต่างกับการถูกจับแต่งแบบคลุมถุงชน เจ้ามีไฝตรงไหนบ้างยังไม่รู้เลย แล้วจะให้แยกความแตกต่างออกได้ไงเล่า
โอ๊ะ จริงสิ มันอ่านความคิดข้าออกนี่นา
งั้นขอหลอกด่าสักหน่อยเถอะ
“หึ” ข้าหลุดหัวเราะ ก่อนจะยิ้มหวานให้โฟรเซนทั้งสอง ในใจนึกคำด่าที่คู่ควรหลัง
