เก็บกดมานาน
เจ้าเสือเนรคุณ! ไอ้แมวใหญ่ไม่รักดี! ไอ้หัวทองจอมหลอกลวง!
ไม่ๆ แค่นี้ยังไม่สะท้านหรอก เพราะตลอดทางที่ผ่านมาข้าก็กรอกหูมันแทบทุกครั้ง งั้นเจอแบบนี้หน่อย
เจ้าเสือหน้าเบี้ยว! จมูกบุบ! เล็บกุด! หัวสีตก!
“เจ้าสิหน้าเบี้ยว จมูกบุบ!” ทั้งสองตะโกนพร้อมกัน พร้อมกับชี้นิ้วมาทางข้าด้วยเล็บที่งอกยาวน่ากลัว “ดูให้ชัดๆ สิว่าใครเล็บกุด อีกอย่าง คนที่หัวสีตกดำๆ ด่างๆ น่ะมันเจ้าต่างหาก!”
ข้าจับหัวสีดำแซมเงินของตนเองอย่างลืมตัว
มะ…มันด่าข้า!!
“ก็เจ้าด่าข้าก่อน หึ!” โฟรเซนทั้งสองคนกล่าว ก่อนจะกอดอกและเชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า น่าหมั่นไส้สุดๆ
ถึงจะโดนด่ากลับก็เถอะ ทำไมข้ารู้สึกสะใจชอบกล
“เพราะเจ้ามันพวกซาดิสต์น่ะสิ” เจ้าเสือทางขวาตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด ดวงตาสีเลือดเปล่งประกายกร้าวคล้ายกรุ่นโกรธอยู่นิดๆ ขณะที่อีกคนคลี่ยิ้มจาง เอ๊ะ หรือว่าคนนี้คือตัวปลอม
“เจ้าคงไม่คิดว่าไอ้บ้าข้างๆ ข้าเป็นตัวจริงหรอกนะ แค่นี้ก็โง่จะแย่แล้ว”
คนคนนั้นแย้งทันที เอ้า เข้าข่ายทั้งคู่เลยสิทีนี้!
ข้ากุมขมับด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ท่าทางน่าสงสารคงเปิดสวิตช์ปากจัดของพวกมันเข้า เจ้าเสือทั้งสองเลยผลัดกันต่อว่าข้าอย่างเมามันราวกำลังแข่งขันอย่างไรอย่างนั้น
“เจ้าเตี้ยสมองน้อย”
“เจ้าโง่สมองกลวง”
“เจ้าบื้อสมองช้า”
“เจ้าเอ
