ื่อมองดีๆ ก็พบว่าความมืดมิดรอบตัวเกิดรอยร้าวแตกกระจายราวใยแมงมุมก่อนจะพังทลาย
เมื่อกะพริบตาอีกครั้ง ข้าก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ในห้องหนึ่งที่เต็มไปด้วยกองเอกสารและหนังสือเก่าจำนวนมาก ถึงจะรกไม่เป็นระเบียบขนาดไหนแต่เครื่องเรือนรวมถึงของตกแต่งต่างๆ บ่งบอกว่าเจ้าของห้องมีฐานะไม่ธรรมดา
“เฉียดฉิวเลยนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังข้า ฟังไม่คุ้นเคย ผู้กล่าวเป็นชายหนุ่มร่างสูง แต่เตี้ยกว่าเจ้าเสือหัวสีทองทั้งสอง เขามีผมสีดำยาวรวบมัดเป็นหางม้า สวมชุดสูทสีดำสุภาพ และแว่นตากรอบแดงทรงเหลี่ยมประดับบนใบหน้าหล่อเหลา ดูขัดกันแต่ก็เข้ากันแบบแปลกๆ
“คืนร่างได้แล้วละ” ชายหนุ่มหันไปกล่าวกับโฟรเซนทางซ้าย พร้อมกับแสงสีเงินฉาบไปทั่วตัวคนคนนั้น เมื่อแสงจางลง ชายหนุ่มผู้มีหน้าตาคล้ายคลึงกับเจ้าเสืออย่างกับแกะก็ปรากฏแทนที่ หากแต่ดวงตาของชายผู้นี้เป็นสีน้ำเงินเข้มราวห้วงลึกมหาสมุทร ตัดกับเส้นผมสีเงินยาว
“ตอนแรกข้านึกว่าเจ้าจะเลือกผิดซะอีก หลงดีใจนึกว่าจะได้เจ้านายคนใหม่ซะแล้ว” เจ้าเสือผมทองทางขวากล่าวอย่างนึกเสียดาย แต่รอยยิ้มดีใจของมันปิดไม่มิด
“ข้าฉลาดไง” ข้าอวยตัวเอง ผลคือโดนเจ้าเสือตบหัว โอ๊ย ก็เพราะเจ้าทำตาเศร้าแปลกๆ ไงข้าถึงเลือก เจ้าเสือซึนเดเระ!
‘ซึนเดเระคืออะไร’
หึ ไม่บอกหรอก!
นานๆ
