้องถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความอับอาย
“ไม่ถามเรื่องนี้แล้วก็ได้!” ข้ารึอุตส่าห์คิดแผนการนี้ตั้งนานเพราะชื่อยาวแถมจำยาก แต่กลับเหลวเป๋วไม่เป็นท่า ลืมไปเสียสนิทว่าตอนที่ข้าก้าวเข้ามาในสมาพันธ์นี้ หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินตาปรือมาอ่านประวัติข้า รู้ดียิ่งกว่าตัวเองซะอีก
“งั้นคำถามต่อไป ที่ข้าตกเหวตอนเจอเจ้าครั้งแรกนั้น…เป็นเพราะใคร”
คราวนี้ข้าหันไปถามโฟรเซนทางซ้าย
“เพราะตัวเจ้าแหงแซะ”
“เพราะเจ้าต่างหากไอ้เสือโรคจิต!” ข้าสวนกลับทันควัน แต่ก็ต้องลืมไปว่าตอนนี้เจ้าเสือมันมีพวก แค่คนเดียวข้าก็เถียงสู้มันไม่ค่อยได้อยู่แล้ว เจอคูณสองเข้าไปก็เล่นเอาแพ้ราบคาบชนิดไม่ทันอ้าปากเถียงเลยทีเดียว
“ถ้าจำไม่ผิดเป็นเพราะใครบางคนขวางทางข้า” เจ้าเสือทางซ้ายกล่าว
“และใครคนนั้นก็ดันแนะนำตัวเองซะดิบดีให้ศัตรูรู้จักซะด้วย” โฟรเซนทางขวาหลับตานึกพลางเอ่ย
“ก็สมควรแล้วละที่จะตกลงไปแบบนั้น” ทั้งสองกล่าวพร้อมกัน
อ๊ากก! ข้าผิดเองที่ไปช่วยเสืออย่างเจ้า ถ้าไม่ขวางหน้า ข้าก็ไม่ต้องปวดหัวจะเป็นจะตายอย่างนี้หรอก!
วูบหนึ่ง…ข้าคล้ายเห็นแววตาเศร้าซึมจากโฟรเซนทางขวา
หมับ!
รู้ตัวอีกทีก็คว้าแขนคนนั้นซะแล้ว
“ข้าเลือกเจ้า เจ้าเสือบ้า” ข้ายิ้มร่าพร้อมเสียงเพล้งคล้ายกระจกแตกจนสะดุ้งโหยงเผลอหลบหลังเสือด้วยความเคยชิน เม
