เจ้าเสือผลักซะเต็มแรง ประเด็นคือทางนั้นมีเขาสัตว์ขนาดใหญ่ประดับ แค่มองก็รู้ว่าแหลมคมชนิดที่ถ้าเสียบเข้ากลางกายข้าคงสิ้นชีพในพริบตาแน่ๆ ไม่จริงน่า โฟรเซนเกลียดข้าถึงขนาดฆ่าให้ตายจริงๆ หรือนี่
ข้ามองมันด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนจะหลับตาลงด้วยความเสียใจ
พลันมือหนึ่งคว้าร่างข้าทันก่อนจะโดนเสียบทะลุ
ต้องเป็นโฟรเซนแน่ๆ มันฆ่าข้าไม่ลงหรอก!
“หึๆๆ” เสียงหัวเราะของโฟรเซนดังอยู่ไกลๆ เดี๋ยวก่อน…อยู่ไกลๆ งั้นหรือ แล้วมือนี้ล่ะคือใครกัน ข้าลืมตาขึ้น ก่อนจะหันไปมองด้านข้าง เห็นผมสีแดงสะท้อนเข้าตาเป็นอันดับแรก ชะเว้ย! ซัฟเฟอรัสจริงๆ ด้วย แต่เดี๋ยวก่อน โฟรเซนขยิบตาให้ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว หรือว่าจะ…
หมับ!
ข้าจับอีกฝ่ายไม่ปล่อย แทบจะกอดแน่นแนบไปทั้งตัวจนดวงตาสีเพลิงมองคิ้วขมวด รู้สึกถึงรังสีแผ่สยองชอบกล
“เอ่อ…จับได้แล้วขอรับ” ข้ากล่าวตะกุกตะกักแบบยังเสียวไส้ไม่หายกับวินาทีแห่งความเป็นตายที่ทุกอย่างคือแผนของเจ้าเสือ เหลือบมองตัวการยกนิ้วโป้งชมเชยว่าข้าหัวไวเป็นครั้งแรกหลังจากก่นด่าว่าโง่เง่ามานานข้าก็หลุดยิ้มร่า สวนทางกับสีหน้าตกใจของซัฟเฟอร์รัส
สงสัยเจ้าตัวจะลืมว่ากำลังทดสอบกันอยู่ เห็นข้าตกอยู่ในอันตรายก็ช่วยไว้ก่อนตามประสาผู้มีสามัญสำนึกที่ดี ไม่น่าตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกก่อนเลย เขาเป็นคนด
