นกระชั้น ข้าเลยถือวิสาสะเปิดเข้าไปเอง
กุกกัก กุกกัก
ล็อกแฮะ
แต่ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับข้าหรอก!
ข้าถอดตุ้มหูที่พันเป็นก้อนกลมสีเงิน หากไม่สังเกตดีๆ คงไม่เห็นเป็นแน่ เพราะมันกลมกลืนกับผมสีดำแซมเงินจนทำให้หลายคนนึกว่าข้าไม่ได้ใส่ตุ้มหู นั่นก็ถูก เพราะที่ข้าใส่ไม่ใช่ตุ้มหูน่ะสิ!
“เจ้าจะทำอะไรน่ะ” โฟรเซนเลิกคิ้วงุนงง ท่าทางประหลาดใจกึ่งทึ่งในตัวเจ้านายคนใหม่ทำให้ข้ามีความสุขสุดๆ
“เดี๋ยวก็รู้เอง” ข้าหันไปยิ้มให้เจ้าเสือ ก่อนจะแกะตุ้มหูที่พันเป็นก้อนกลมจนได้ลวดเส้นยาว หึๆๆ ที่แดนเทพเห็นข้าไม่ต่างจากตัวอัปมงคล เห็นปุ๊บล็อกร้านปั๊บไม่ให้เข้าเยอะแยะ หากไม่มีวิชานี้ติดตัวบ้าง ข้าคงไม่ได้งานมากถึงสามร้อยเก้าสิบแปดงานหรอก
ด้านได้อายอดน่ะรู้จักไหม!
เมื่อได้ยินเสียงกุญแจปลดล็อกข้าก็ขดลวดเส้นยาวพันกลับเป็นตุ้มหูเหมือนเดิมพลางใส่เข้าที่ และเปิดประตูห้องด้วยความสุภาพราวเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“…”
โฟรเซนเดินตามข้าเข้าไปโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักอย่าง คงอึ้งล่ะสิ หึ ชื่นชมเจ้านายสิเจ้าเสือ!
“ติงต๊อง”
บอกให้ชมไม่ใช่ให้ด่า ข้าถลึงตาใส่โฟรเซนหนึ่งครั้งก่อนจะหันมาตั้งใจทำภารกิจที่เหลือเวลาน้อยลงทุกที ไม่ว่างทะเลาะกับเจ้าแมวตัวโตจอมปากเสียหรอกนะ
“คุณซัฟเฟอรัสอยู่ไหมขอรั
