บ” ข้าตะโกนหลังสำรวจผ่านแสงสีส้มสลัวๆ ของไฟในห้องนี้แล้วไม่พบใคร แต่กลับพบหลายๆ อย่างให้จิตใจรู้สึกผวา ห้องนี้…ไม่ว่ามองไปทางไหนก็เจอแต่สีแดง!
กึก
พลันเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ข้าเผลอกระโจนเกาะหลังโฟรเซนทันทีอย่างตกใจ ก่อนจะพบชายหนุ่มผมสีแดงยาวประบ่ารวบมัดเป็นจุกเล็กๆ ด้านหลัง ขณะที่ด้านหน้าซอยถี่ชี้ฟูแถมดูไม่เป็นทรง รอยสักสีดำรูปหัวกะโหลกแต้มตรงใต้ตาซ้าย ดูโหดสุดใจไม่น่าเข้าใกล้สุดขีด
“ข้าชื่อซัฟเฟอรัส”
คำแนะนำตัวสั้นๆ บ่งบอกว่าข้าเข้าถูกห้อง เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายดูบอกบุญไม่รับเล็กน้อย ข้าก็ยื่นเอกสารส่งให้สั่นๆ โดยที่ยังหลบหลังเจ้าเสือด้วยใจเต้นตึกตัก
จบบททดสอบสักที!
“ไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกน่า” โฟรเซนเอ่ยเจือขำขัน ฟังแล้วข้าคันไม้คันมืออยากดึงขนนุ่มๆ ของมันชอบกล ถึงร่างนี้จะไม่มีขนแต่ก็มีผมให้กระชาก โฟรเซนหน้าเบี้ยวเมื่อถูกทำร้ายก่อนจะหันมาแยกเขี้ยวใส่ ส่วนข้าแลบลิ้นโต้ ไม่ยอมโดนกวนฝ่ายเดียว
แต่พอหางตาเห็นคนหัวแดงยังยืนนิ่ง ข้าก็รีบวางตัวสงบเสงี่ยมแล้วจับเจ้าเสือให้ยืนนิ่งเพื่อหลบหลังอีกครั้ง
“เอ่อ…ข้าได้เป็นสมาชิกแล้วใช่ไหมขอรับ” ข้าถามอย่างสุภาพ แต่ร่างตรงหน้าข้ากลับทำท่าคล้ายไม่ได้ยิน ดวงตาสีเพลิงของซัฟเฟอรัสจับจ้องแต่เอกสารตรงหน้า เขาเอียงหัวซ้ายทีขวาทีอย่า
