านว่าเป็นตัวซวยโคตรซวยและซวยที่สุด ปัจจุบันโดนไล่ออกสามร้อยเก้าสิบเจ็ดงาน…”
“สามร้อยเก้าสิบแปดต่างหาก เฮ้ย หลุดปาก” ข้ารีบปิดปากตนเอง ก่อนจะหันไปทำตาปริบๆ ใสซื่อ
“โดนไล่ออกสามร้อยเก้าสิบแปดงาน”
เธอหยิบปากกาซึ่งแนบที่ปกเสื้อขีดฆ่าข้อมูลพลางเขียนแก้ใหม่
“ถ้างั้น…เซอเซเรซิสเซทัล”
เสียงเรียกชื่อดังอีกครั้ง ข้าแอบขยาดกับท่าทีไร้ชีวิตชีวาของหญิงสาวเมื่อน้ำเสียงนั้นช่างราบเรียบออกจะติดงัวเงียเล็กน้อย ตาก็ปรือลงและกะพริบปริบๆ เป็นบางครั้งคล้ายกำลังเรียกสติอย่างไรอย่างนั้น
“พร้อมทำการทดสอบหรือยัง”
“หา?!” ข้าขึ้นเสียงงุนงง ฟังอะไรผิดรึเปล่า บททดสอบงั้นเรอะ
“บททดสอบสมาชิกใหม่ยังไงล่ะ” โฟรเซนเขี่ยหมวกฮู้ดของข้าพลางทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ เดี๋ยวก่อน…ต้องทดสอบด้วยเหรอ ไหนบอกว่ามารายงานตัวเฉยๆ ก็จบเรื่องแล้วไงล่ะ
“ใครบอกเจ้ากันว่ามันง่ายแบบนั้น ผู้ส่งสารแห่งสามภพนะไม่ใช่คนส่งอาหาร”
ข้าถลึงตาใส่เจ้าเสือที่มัวแต่ใช้กรงเล็บเขี่ยหมวกฮู้ดเหมือนแมวตัวใหญ่ อยากตะโกนกรอกหูมันจริงๆ ว่า…
เจ้ายังไงล่ะ!!!
