ด้แต่ต้องทนอยู่กันแบบนี้นั่นแหละ “สักวันเจ้าจะต้องก้มหัวเคารพข้า เรียกชื่อข้านำหน้าด้วยนายท่าน!”
“แล้วจะรอนะ เซ่อซวย”
“ข้าชื่อเซอเซส!”
อ๊ากกก! เจ้าเสือมันกวนส้น
ไม่ทันกระโจนใส่เจ้าเสือเพื่อตุบตับกันสักยก ประตูห้องรับแขกก็ถูกเปิดออกซะก่อน ข้ารีบยืนสงบเสงี่ยมเรียบร้อยพร้อมเผชิญหน้ากับหัวหน้าสมาพันธ์โดยมีเจ้าเสือยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนอยู่ด้านข้าง แต่ผู้ที่ก้าวเข้ามากลับเป็นสาวสวยเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ เดี๋ยวก่อน…เจ้าเสือเล่าให้ฟังตอนขึ้นรถไฟสายด่วนราตรีว่าหัวหน้าเป็นผู้ชายไม่ใช่หรือ
ถึงสงสัยข้าก็ไม่กล้าถาม เพราะดวงตาของหญิงสาวปรือปรอยดูง่วงนอนเหลือเกิน เธอสวมเสื้อแขนกุดและกางเกงขาสั้นสีดำที่ขาดปลาย อวดหุ่นเย้ายวน
แต่เดี๋ยวก่อน ตอนปรายมองข้าแสนจะง่วงงุน แต่พอมองโฟรเซนกลับเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแย้มยิ้มสวยต้อนรับ ทำไมปฏิกิริยาที่มีต่อข้ากับโฟรเซนต่างกันขนาดนี้
“เซอเซเรซิสเซทัล”
“ข้าเองขอรับ” ข้าขานรับพร้อมเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเมื่อถูกเรียก หญิงสาวหยิบเอกสารบางอย่างพร้อมสวมแว่นตาไร้กรอบ ก่อนจะไล่อ่านข้อมูลในเอกสารด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เด็กกำพร้าลูกครึ่งเทพกับสายเลือดปริศนา วันเกิดไม่แน่นอน อายุคาดว่าคงสิบแปดปี สูงร้อยหกสิบหก หนักสี่สิบห้า กินได้ทุกอย่าง ไม่ค่อยเล่นกีฬา ถูกกล่าวข
