เอี๊ยดดด!
โครม!!!
“อูย…”
ข้าลูบก้นอย่างเจ็บปวดเมื่อรถไฟสายด่วนราตรีมาส่งตรงถึงจุดเชื่อมต่อแห่งสามภพ ซึ่งเป็นที่ตั้งของสมาพันธ์ส่งสารแห่งสามภพนั่นเอง เจ้ารถไฟนี่เร็วสมชื่อ ‘สายด่วน’ จริงๆ เพราะนอกจากจะมา ‘สาย’ จากเวลาบนแผ่นป้ายเกือบสามชั่วโมงแล้ว มันยังส่ง ‘ด่วน’ ถึงใจชนิดไม่ทันร้อง ‘จ๊าก!’ ให้เป็นคำเลยทีเดียว
น่าเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นรถไฟสายด่วนไม่ทันจ๊าก!
‘คิดบ้าอะไรของเจ้าน่ะ ลงไปสักทีสิ’
เสียงด่าครั้งที่ร้อยของโฟรเซนทำให้ข้าได้แต่ถอนหายใจ ตอนนี้มันได้กลับเข้ามาในรอยสักตรงต้นแขนของข้าอีกครั้ง เพราะแม้ว่าร่างเสือจะกินพลังเวทน้อยกว่าร่างมนุษย์แต่ก็ใช่ว่าจะไม่บั่นทอนพลังจากเจ้านาย
‘ลงไปได้แล้ว!!’
“รู้แล้วววว” ข้าลากเสียงยาวก่อนจะเดินเซลงจาก ‘รถไฟสายด่วนไม่ทันจ๊าก!’ เพราะความซวยทำให้เข็มขัดตรงที่นั่งของข้าเสีย ตัวข้าเลยพุ่งตามความเร็วของรถไฟจนกลิ้งขลุกขลักกระแทกตรงนั้นตรงนี้ไปทั่ว
ว่าแต่ทำไมรถไฟยังไม่ไปอีกล่ะ หรือว่ามันอยากให้ข้าร้องจ๊ากให้จบจะได้เป็นชื่อใหม่เก๋ไก๋ว่า ‘รถไฟทันจ๊ากแล้วจ้า!’
‘ความคิดเรอะนั่น! จ่ายเงินไปสิ’
อ๋อ ที่แท้ก็รอเงินนี่เอง แต่ว่า…
“เฮ้ย! กระเป๋าเงินหาย!!”
เอาล่ะสิ ความซวยเล่นงานข้าอีกแล้ว ทั้งที่ก่อนขึ้นรถไฟข้ายังซื้อของกินรองท้องอยู่แท้ๆ
“ถ้าเด
