แต่พอคิดว่าต้องแยกจากคนที่มอบใจให้โดยไม่รู้ว่าจะได้พบกันเมื่อไรก็รู้สึกโศกเศร้ายากบรรยาย
“ขอบคุณพี่ชายมากเลย” อาดีสเดินมากอดคอโฟรเซนที่ทำตัวนิ่งผิดปกติ “ขอบคุณเสือตัวนี้ด้วยนะ ขอบคุณมากขอรับ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เพราะมันทำตามคำสั่งข้าน่ะ” ข้าเอ่ยอย่างวางมาด ได้ทีต้องแขวะสักหน่อยถึงจะสาสมกับที่มันพูดพล่ามในหัว แต่ไม่ทันจะทำเท่ก็หลุดร้องเสียงหลงซะก่อนเมื่อเจ้าเสือง่ำขาขวาข้าอย่างไม่ไว้หน้าสักนิด ไม่ได้ใช้ฟันกัด แต่ใช้ฟันแทะเหมือนกำลังแงะกระดูกไก่!
“ฮ่ะๆๆ” อาดีสหัวเราะเมื่อข้ากระโดดเหยงๆ หนีเสือตัวใหญ่ ก่อนจะซับน้ำใสๆ ที่รื้นอยู่ตรงขอบตาเบาๆ “ข้าไม่เศร้าแล้วละ เพราะสักวันข้าจะตามไปหาเดล่าให้ได้”
“ขอให้สำเร็จแล้วกันนะ” ข้าเอ่ยยิ้มๆ ยังอยากอยู่เป็นเพื่อนเด็กชายอีกสักพักแต่เจ้าเสือใช้อุ้งสะกิดกันซะก่อน
‘ใกล้ได้เวลาแล้ว รถไฟสายด่วนราตรีมีเพียงเที่ยวเดียวเท่านั้น ถ้าไปไม่ทันเจ้าต้องรอถึงพรุ่งนี้เชียวนะ’
เพื่อหน้าที่การงานและอนาคตที่ราบรื่น ข้าจำต้องอำลาอาดีสแล้วปีนขึ้นหลังเสือก่อนจะเกิดเรื่องซวยๆ ขึ้นอีกครา แต่ถึงวันนี้จะสร้างความวิบัติให้คนอื่นไปมาก อย่างน้อยข้าก็สามารถทำหน้าที่ของว่าที่ผู้ส่งสารได้สำเร็จ
ลาก่อน ลูกค้ารายแรกของข้า ข้าจะจดจำเจ้าไว้แม้
