ะ” ข้าเอี้ยวหน้ากระซิบกับโฟรเซนขณะยืนมองห่างๆ เพราะดูจากการแต่งกายของเดล่าหวานใจอาดีสแล้ว เด็กหญิงดูสูงศักดิ์ราวคุณหนูจากตระกูลสูงส่ง ชุดลูกไม้ฟูฟ่องตัดกับชุดเปื้อนฝุ่นของอาดีสโดยสิ้นเชิง แต่กระนั้น…รอยยิ้มของเด็กทั้งสองก็เรียกให้ข้าต้องซับน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง
คนอารมณ์อ่อนไหวก็งี้แหละ
‘พวกปัญญาอ่อนน่ะสิไม่ว่า’
“ข้าจะรอเจ้านะ” อาดีสกล่าวกับเดล่าด้วยยิ้มอ่อนหวานเจือเศร้า เธอรับดอกไม้สีชมพูหวานอย่างทะนุถนอม ก่อนจะค่อยๆ ชื่นชมกลิ่นหอมพร้อมน้ำใสๆ ไหลอาบบนแก้มขาว
“เจ้าต้องรอข้านะ อย่าลืมนะ” เดล่ากล่าวเสียงสั่นเครือ เธอไม่อยากจากเมืองนี้ไปเลย แต่ด้วยฐานะทางครอบครัวทำให้ต้องย้ายเมืองเพื่อกิจการที่รุ่งเรืองกว่า เธอจึงไม่สามารถคัดค้านอะไรได้
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะติดต่อหาเจ้าให้ได้ เดล่า” อาดีสกล่าวด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ยกมือปาดน้ำตาบนใบหน้าของเด็กสาวก่อนจะถอยห่างออกมา เพราะรู้ดีว่าถึงเวลาที่ต้องลาจากกัน
อาดีสไม่ขยับไปไหน เฝ้ามองเด็กสาวจนกระทั่งเรือลับสายตาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม จวบจนกระทั่งข้าเดินเข้ามาใกล้ตามด้วยเสือสีทองเคียงข้างนั่นแหละ เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่ายืนตรงนี้นานขนาดไหน
แสงอาทิตย์ลาลับเหลือเพียงแสงดาวสุกสกาว
“ไม่เป็นไรนะ” ข้าถามอย่างเป็นห่วง ถึงจะไม่มีคนสำคัญหรือคนให้ความสำคัญ
