าควรไปไหน ส่วนอาดีสนั้น…ตอนนี้กำลังตื่นตาตื่นใจกับความว่องไวของเจ้าเสือ มือที่กำดอกไม้ทั้งสองเริ่มคลายออก ก่อนจะเปลี่ยนมาลูบไล้ขนสีทองอย่างเบามือ
ข้ายิ้ม จับมือเด็กให้ลองแตะแผงคอของโฟรเซนซึ่งเจ้าตัวลอบพ่นลมหายใจฮึดฮัดแต่ไม่คัดค้าน
ทันทีที่พ้นจากซอยเปลี่ยว ข้ารีบดึงหมวกฮู้ดที่สวมมาตลอดให้คลุมหน้ามิดชิดขึ้นตามประสาผู้มีความผิดติดตัว แต่ดูจะเป็นการกระทำไร้ประโยชน์เมื่อแสงสีทองประกายของโฟรเซนฉาบบางๆ รอบตัวข้าและอาดีส
‘แสงนี่จะช่วยไม่ให้มีใครเห็นพวกเจ้า แน่นอนว่าเฉพาะมนุษย์ทั่วไปเท่านั้นนะ ถ้าเป็นเผ่าพันธุ์อื่นที่มีพลังเวทสูง คงมองออกทันที’
แค่นั้นก็เกินพอแล้ว!
ข้าเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าทำพันธสัญญากับสิ่งมีชีวิตที่สารพัดประโยชน์ขนาดไหน!
ด้วยฝีเท้าที่เรียกว่ากึ่งเหาะเหินเดินอากาศของโฟรเซน ทำให้ไม่นานนักภาพของท่าเรือก็ปรากฏ เรียกรอยยิ้มกว้างจากอาดีสซึ่งรีบกระโดดลงจากตักข้าทั้งๆ ที่ความจริงยังไม่ถึงท่าเรือด้วยซ้ำ พลันแสงสีทองของโฟรเซนหายวับทันทีจากร่างน้อย
“เดล่า!”
เด็กหญิงซึ่งนั่งเหงาอยู่ริมท่าคล้ายรอคอยบางอย่างเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นเด็กหนุ่มพร้อมดอกไม้ที่ตนชื่นชอบในมือ แก้มทั้งสองข้างของเธอก็ขึ้นสีแดงระเรื่อพร้อมดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่คาดฝันแต่ก็ดีใจมาก
“เจ้าเด็กนี่ใฝ่สูงไม่เบาแฮ
