สเดินถอยหลังด้วยสีหน้าซีดเผือดคล้ายอยากบอกเต็มแก่ว่าไม่เอาแล้ว ข้าจึงเกาคางมัน ว่ากันว่าสัตว์ตระกูลแมวชอบให้เกาคาง เอ่อ เสือก็ถือว่าเป็นแมวตัวใหญ่ใช่ไหม
“โฮกกก”
เจ้าเสือคำรามลั่น น่ากลัวจนอาดีสล้มแปะขาสั่น หารู้ไม่ว่ามันตอบรับคำขอข้าแล้ว
‘ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าเอามือเน่าๆ มาแตะต้องตัวข้า!’
ถึงมันจะอ้างว่าไม่ชอบโดนเกาคาง และพยายามสลัดข้าหนีด้วยการรับงานก็เถอะ แต่ตกลงก็คือตกลง ข้ารีบพาร่างผอมแห้งปีนขึ้นไปขี่หลังเจ้าเสือตัวโต ก่อนจะกวักมือเรียกเด็กชาย
“มาเร็วอาดีส เดี๋ยวเดล่าไม่รอนะ”
เจ้าเสือสะบัดตัวพยายามจะให้ข้าลงจากหลัง แต่ข้ากำขนตรงคอนุ่มนิ่มของมันแน่น แถมยังดึงเด็กชายที่พอได้ยินชื่อสาวในดวงใจก็มีแรงฮึดทันทีมานั่งซ้อนตัก ต่อให้จะรังเกียจเจ้านายคนนี้ขนาดไหน โฟรเซนก็ไม่กล้าทำร้ายเด็ก เพราะถ้าอาดีสกลิ้งตกลงไปด้วยความสูงระดับนี้ต้องบาดเจ็บแน่นอน
‘ไอ้ขี้โกง’
ข้าแสร้งไม่ได้ยินพลางลูบขนสีทองอย่างมันมือ
“รีบไปเถอะ เดี๋ยวไปส่งอาดีสไม่ทันจริงๆ”
คล้ายจะได้ยินเสียงเสือถอนหายใจ…ก่อนร่างใหญ่โตแข็งแกร่งของเสือเขี้ยวดาบจะกระโจนไปตามซอยแคบราวรู้ที่อยู่ของเดล่าเป็นอย่างดี
‘ไปต่างเมือง แสดงว่าอยู่แถวๆ ท่าเรือสินะ’
โฟรเซนเอ่ยอย่างหลักแหลม เพราะถ้าเป็นข้ายังเอ๋ออยู่เลยว่
