‘เจ้า…’
ชายชุดดำผงะถอย เมื่อจู่ๆ เด็กหนุ่มแปลกหน้ากระโดดเข้ามาขวางทางดาบ และเข้าทางปากเสือซะด้วย เพราะมันเองก็เตรียมจะกระโจนเข้าแลกกับชายชุดดำเหมือนกัน แต่ข้าดันมาขวางซะก่อน แหม…ดาบนั่นมันแทงแค่ฉึกเดียวก็ร่วงสู่ปรโลกเลยนะ ส่วนเขี้ยวเสือต้องง่ำหลายคำกว่าจะไปแดนเดือนดับ
ชั่วพริบตาที่เข้าไปขวางนั้น ข้าชักมีดเล่มเล็กต้านดาบไว้ มือสั่นสะท้านเมื่อรับรู้ถึงแรงและน้ำหนักจากการฟาดฟันของชายชุดดำ
‘เจ้า…เจ้าคือ’
แย่ล่ะสิ ชายชุดดำยกมือชี้หน้าแบบนี้เห็นทีต้องรู้จักกันมาก่อนแน่ จะว่าไปในแดนเทพก็ไม่มีใครไม่รู้จักข้าซะด้วย คงเพราะชื่อเสียงความซวยที่ดังกระฉ่อน
‘เจ้า…เจ้าคือใคร’
‘ข้าชื่อเซอเซสขอรับ’
กล่าวจบเสียงแควกก็ดังขึ้นตำแหน่งชายเสื้อ เมื่อหันไปมองจึงพบว่าโดนอุ้งนุ่มๆ ของเสือเขี้ยวดาบตะปบเข้าให้จนขาดวิ่น ดวงตาสีเลือดของมันที่มองข้าฉายแววสมเพชนิดๆ หากมันพูดได้ก็คงจะด่าข้าเป็นชุด เอ่อ…แล้วจะด่าข้าทำไมล่ะ
แรงตะปบที่มากขึ้นพร้อมพยักพเยิดไปที่ชายชุดดำนั้นทำให้ข้าสำนึกได้ในที่สุด อ้าว…เฮ้ย! แล้วข้าไปบอกชื่อตัวเองทำไม เจ้าเสือคงตั้งใจเตือนข้าสินะ น่าเสียดายที่ช้าไปแล้วละ อยากร้องไห้ชะมัด
‘เหรอ เซอเซสงั้นเหรอ ยินดีที่ได้รู้จักนะ’
‘ยินดีที่ได้รู้จัก โอ๊ย! เจ็บนะ