’ เจ้าเสือเขี้ยวดาบตะปบชายเสื้อข้าอีกแล้ว แต่คราวนี้ดันข่วนถึงเนื้อจนเจ็บจี๊ดเลยนี่สิ อยากหาเรื่องข้าหรือไงนะ แต่…จ๊ากกก! เมื่อกี้ข้าไปบ้าจี้ตามชายชุดดำทำไม ขอบคุณนะเจ้าเสือ ข้ามักโวยวายก่อนแล้วสำนึกผิดทีหลังเสมอแหละ
‘อืม…รู้จักกันแล้วก็มาสู้กันเถอะเนอะ’
‘นั่นสิ แต่ท่านยังไม่บอกชื่อเลยนะ อ่ะเจ้ย! ข้าเผลออีกแล้ว ขอโทษๆ’ ข้าหันไปขอโทษเจ้าเสือที่เงื้ออุ้งเท้าหน้าหมายฝังกรงเล็บลงไปในเนื้อให้จำไปในคราวเดียว อ่า…มิตรภาพที่แสนงดงาม ขอบใจที่ช่วยเตือนนะ แต่ข้ามันสอนแล้วไม่จำ ซวยแล้วยังซื่อบื้ออีก
ช่วยไม่ได้จริงๆ ข้าเป็นที่รังเกียจในแดนเทพ แถมต้องบากบั่นหางานทำตั้งแต่เด็ก เวลามีคนถามชื่อเลยกระตือรือร้นตอบทันที ใครแสดงความยินดีที่ได้พบพานก็อดจะยิ้มรับอย่างดีใจไม่ได้
ประสบการณ์โดดเดี่ยวสั่งสมให้ข้าจำต้องคิดในแง่บวกและขยันผูกสัมพันธ์แม้โดนอคติหรือถูกมองอย่างมาดร้าย
แต่คงผิดสถานการณ์ไปนิด
‘ชื่อข้าน่ะหรือ ถึงรู้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ในเมื่อเจ้าจะตายแล้วนี่’ สิ้นคำ ชายชุดดำก็กางมือออกพร้อมกับประกายแห่งเวทมนตร์โอบล้อมร่างนั้น และเมื่อเขากำมือ…ประกายทั้งหมดก็รวมตัวกลายเป็นแสงกลมๆ และตรงดิ่งมายังข้า!
ซวยแล้วไง!!
งับ!
เสือเขี้ยวดาบงับชายกางเกงข้าโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจ
