ะกระชากร่างผอมกะหร่องหลบไปอีกทาง รอดพ้นแสงพิฆาตอย่างหวุดหวิด เอ่อ…ขอบใจนะเจ้าเสือ เจ้าช่างแสนดีจริงๆ แต่ศพนายเจ้าไม่เหลือซากซะแล้วละ คงลืมไปแล้วสินะว่าเมื่อครู่เจ้าตั้งใจสู้เพื่อนำร่างนายเจ้ากลับไปทำพิธีไม่ใช่เรอะ
งับ!
คราวนี้ข้าโดนเหวี่ยงไปอีกทางจนหน้าสะบัดคอแทบเคล็ด หลบหลังก้อนหินก้อนโตที่บังพวกเราซะมิด อืม…มันคงลืมจริงๆ
‘หยดน้ำพิรุณ จงโปรยปรายทำลายศัตรูข้าให้สิ้น’
โอ้โห บทเวทชั้นสูง นานๆ จะได้เห็นสักที น่าดีใจจังแฮะ ซะเมื่อไรเล่า! ขืนโดนพิรุณอะไรนั่นสาดซัดเข้าเต็มๆ คาดว่าร่างข้าอาจไม่เหลือซาก
กรร!
เสือเขี้ยวดาบเดินมาขวางหน้าข้า พลางเงยหน้ารอรับหยดน้ำพิรุณที่ทิ่มแทงถึงชีวิต ปากมันอ้าออก ทันใดนั้น…เปลวเพลิงอเวจีก็พวยพุ่ง สลายน้ำเหล่านั้นจนระเหยไปในอากาศ ยอดมากเจ้าเสือ!
‘หน็อย ไม่รอดหรอกเจ้า…เจ้าชื่ออะไรนะ’
‘ข้าชื่อเซอเซสขอรับ!’
ข้าเผลอตะโกนตอบตามประสาลูกครึ่งเทพที่มักถูกจดจำว่าเป็นตัวซวยมากกว่าจำชื่อ ผลคือเจ้าเสือเขี้ยวดาบค้อนขวับ ต่อให้มันพูดไม่ได้ข้าก็พอเดาได้ว่าคงอยากให้หุบปากสักที โธ่…ข้าเองก็ไม่อยากให้ลงเอยแบบนี้เสียหน่อย เพราะอยู่ตัวคนเดียวตั้งแต่จำความได้ปากข้าก็เลยไวแบบไม่มีใครคอยห้ามแบบนี้แหละ กระซิก
‘ข้าขอโทษ!!’
หันไปขอขมาเจ้าเสือ แ
