ต่มันกลับไม่สนใจ ก้มไปใช้กรงเล็บขูดๆ เขียนๆ กับพื้น แต่ใช่เวลาสื่อสารตอนนี้หรือ ชายชุดดำร่ายเวทบทใหม่จะเสร็จอยู่แล้วนะ!
ขณะที่ข้าร้อนรนกังวลใจ เจ้าเสือก็เขียนเสร็จพอดีแล้วใช้อุ้งชี้ซ้ำๆ ให้ข้าอ่าน
โฟรเซนโฟเรซิน…โฟรเซนโฟเรซินงั้นเหรอ คืออะไรกันล่ะ
ตูม!
‘แอ้ก’
ความเจ็บแปลบแล่นพล่านทั่วลำตัว แสบๆ ร้อนๆ เหมือนโดนสะเก็ดเพลิง ยังดีที่เสือเขี้ยวดาบคาบคอเสื้อข้าแล้วพาหลบไปอีกทาง ไม่งั้นการโจมตีระลอกสองเมื่อครู่ข้าคงกลายเป็นซาก
จึกๆ
อุ้งนุ่มนิ่มข้างหนึ่งสะกิดข้า พยายามไม่ให้กรงเล็บข่วนชุดที่ขาดวิ่นอยู่แล้วให้ทุเรศตามากกว่านี้ ส่วนอีกข้างชี้ไปยังพื้นซึ่งโดนเวทชายชุดดำระเบิดตูมไปเรียบร้อยแล้ว คงอยากให้ข้าพูดคำเมื่อกี้สินะ แต่ว่า…คำนั้นมันอะไรกันล่ะ
‘โฟรเซนโฟรซัว’
‘…’
‘อ้าว ไม่ใช่เหรอ งั้นโฟรเซนก้า…โอ๊ย! ข่วนข้าทำไม’
ข้าว่าข้ารู้นะว่าทำไมมันถึงข่วน…เพราะว่าข้าพูดผิดน่ะสิ!
‘เจ้า…อยู่นั่นเอง ตายซะเถอะ!!’
ซวยแล้วไง ทำอะไรสักอย่างสิโฟรเซนโฟเรซิน เอ๋? โฟรเซนโฟเรซิน ใช่แล้ว!
‘โฟรเซนโฟเรซิน!!’
พลันแสงสีทองสว่างจ้าจากร่างเจ้าเสือ ห้อมล้อมบดบังตัวมันจนมิด ก่อนร่างนั้นจะขยายขึ้นอย่างน่าตกใจ ไม่ใช่ว่าขนมันฟูขึ้นหรอกนะ แต่ยืดยาวสูงขึ้นจนเหมือนมนุษย์ต่างหาก และข้าก
