็ได้ประจักษ์เป็นขวัญตา…เพราะแสงเวทจากชายชุดดำถูกยับยั้งด้วยร่างนั้นที่พุ่งโฉบมาขวางหน้าข้าในเสี้ยวนาที
สุดยอด!
‘หลบไปซะ’
ไม่ทันที่ข้าจะมองชัดๆ ว่าผู้พูดมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร อุ้ง…ไม่สิมือที่มีเล็บคมก็ผลักข้าไปด้านหลังจนกระเด็นไกล ตั้งใจสื่อประมาณว่าอย่าเกะกะ ข้าจะสู้ราวๆ นั้น แต่…ทางที่ผลักข้าลอยละลิ่ว…คือหน้าผานะเฮ้ย!
‘จ๊ากกกก!!’
เสียงเริ่มหายไปตามระดับความดิ่งของร่างที่ร่วงหล่นเร็วขึ้นเรื่อยๆ คาดว่าศพคงเละ ไม่ได้ตายดีแน่ๆ ปัดโธ่! เจ้าเสือบ้า จะช่วยหรือจะฆ่าให้ตายเร็วขึ้นกันแน่นะ เสียงระเบิดดังตูมตามพร้อมแสงสีปะทะกันจากด้านบน แต่ข้าไม่ค่อยสนใจแล้วละ เพราะเห็นพื้นอยู่ลิบๆ แล้ว
ตายแน่…ข้าคิด หลับตาปี๋
โครม!!!
เสียงกระแทกดังสนั่นกลับไม่เจ็บอย่างที่คิด เพราะมีบางสิ่งช่วยประคองแผ่นหลังและสองขาของข้าในท่าอุ้มประคอง ถึงอย่างนั้นข้าก็รู้สึกสะเทือนใช่เล่นจนอวัยวะภายในปั่นป่วนไปหมด แถมหัวฟาดเข้ากับผาหินอีกต่างหาก ไม่นับร่างกายที่ปวดแสบปวดร้อนจากการโดนสะเก็ดเวทของชายชุดดำ
ริมฝีปากข้าขยับ ไม่มีเสียงเอ่ยอันใด มีเพียงลมหายใจแผ่วเบาเล็ดลอดน่าอนาถ ข้ารู้สึกถึงเลือดอุ่นๆ ที่กำลังไหลช้าๆ จากศีรษะ ย้อมเสื้อสีขาวให้กลายเป็นสีแดงเข้ม เพราะระหว่างร่วงจากผาข้าพยายามคว้าที่ยึดแต
