หลังจากเหตุการณ์นั้นข้าก็ตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ครบสามสิบสองอย่างน่าตกใจ โดยมีชายหนุ่มอายุมากกว่านั่งเฝ้าอยู่เคียงข้าง เขามีผิวเข้ม ผมสีทองยาวตัดซอยไล่ไปด้านหลังและดวงตาสีแดงดั่งเลือด
ข้ารอดชีวิตจริงๆ สินะ แล้วเจ้าเสือล่ะ คงไม่ใช่ว่า…
’อย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ’ ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ หากเขาเป็นคนเดียวกับเจ้าเสือที่แปลงร่างได้จริงๆ ค่อนข้างแตกต่างจากที่ข้าคาดไว้ไม่น้อยเลยทีเดียว
’เอ๊ะ…เอ่อ เดี๋ยว จะไปไหนน่ะ’ ข้าถามสงสัยเมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มก็ฉุดข้าลุกจากเตียงแล้วเดินนำโดยไม่เว้นช่วงให้ถาม ดูจากสภาพที่ติดจะโทรมแล้วคาดว่าเขาคงตัวติดกับข้าไม่ห่างตั้งแต่เกิดเหตุการณ์เมื่อคืน
’พาเจ้าไปรายงานตัวไงล่ะ’ ชายหนุ่มผมสีทองตอบ ทำข้างงกว่าเดิมอีก
’โฟรเซนโฟเรซิน’
’หืม’
’ข้าชื่อโฟรเซนโฟเรซิน ไม่ใช่ชายหนุ่มผมทอง และข้าอายุมากกว่าเจ้าสี่ปีของร่างมนุษย์’
สี่ปี งั้นก็ประมาณยี่สิบสอง แต่ชื่อโฟรเซนโฟเรซินก็แสดงว่าเป็นเสือตัวนั้นจริงๆ น่ะสิ ข้าควรจะขอบใจดีหรือไม่ล่ะที่เขาพาข้ามาดูแลอย่างดีด้วยร่างกายที่ไร้ซึ่งบาดแผลใดๆ ทั้งที่เป็นคนผลักข้าตกผาเกือบตาย
เดี๋ยวนะ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ถ้าจำไม่ผิด คำถามที่โฟรเซนตอบล้วนแต่เป็นคำถามที่ข้ายังไม่ได้เอ่ยทั้งนั้นเลยนี่นา
