บทที่ 1
จุดเริ่มต้นความซวย
กึก กึก กึก
เสียงเกวียนทำให้ข้าหงุดหงิดพอๆ กับก้นที่กระแทกพื้นเกวียนเป็นจังหวะจะโคนอย่างพอเหมาะ แต่ทำอย่างไรได้ ข้าทำได้เพียงกัดฟันทน เพราะในเกวียนมีทั้งเด็กตัวเล็กๆ ยันคนแก่ ซึ่งคนเหล่านั้นไม่มีใครบ่นสักคำ
แล้วข้า…ที่ยังหนุ่มแน่นวัยสิบแปดจะบ่นได้ยังไง!!!
ใช่สิ ข้ามันตัวซวย ที่นั่งตรงอื่นดีไปหมด ที่นั่งตรงนี้ดันแข็งโป๊กแถมมีรอยแตกทิ่มก้น นั่งไประบมไป แต่เมื่อเทียบกับความซวยต่างๆ แล้วเรื่องนี้ช่างเล็กจ้อยสิ้นดี
ข้าจับหมวกฮู้ดคลุมเส้นผมสีดำแซมเงินบ่งบอกเชื้อสายครึ่งเทพให้มิดชิดเมื่อรู้สึกถึงการจ้องเขม็งจากชายวัยกลางคนข้างๆ กัน เพราะเทพส่วนใหญ่ไม่ค่อยออกจากดินแดนเท่าไรเว้นแต่มีเหตุจำเป็นจริงๆ
ยิ่งครึ่งเทพแบบข้า…ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่
ใช่สิ ข้ามันตัวซวยนี่นา ย้ำทุกวันนึกว่าความซวยจะลดลงบ้าง แต่ทำไมทวีคูณตามอายุกันล่ะ!
พานนึกไปถึงเมื่อวานที่ยิ่งกว่าฝัน ต้นเหตุที่ทำให้ข้าต้องทนนั่งปวดก้น
เอาล่ะ ข้าจะเล่าให้ฟัง
