ย้อนกลับไปเมื่อวาน
เพล้ง!
เสียงจานแตกดังสนั่น เรียกเสียงตะโกนอย่างหัวเสียดังจากนอกร้านขายอาหาร ผู้จัดการหน้าดุเดินดุ่มๆ เข้ามาแผนกครัว ไม่ทันอ้าปากถามเสียงหนึ่งพลันดังแทรก
‘เซอเซสทำ!’
เฮ้ย!
ข้าอุทานในใจ ให้ตายเหอะ! สาบานเลยว่าเมื่อครู่ข้าไม่ได้แตะต้องจานเลยสักใบ แถมยืนห่างออกมาไกลกว่าหนึ่งเมตร แล้วข้าจะยื่นมือไปปัดจานตกแตกเหมือนเจ้าได้ยังไง
‘เซอเซส! เจ้าอีกแล้วเรอะ!’
‘ไม่ใช่นะขอรับ ข้าไม่ได้ทำสักหน่อย’ ข้าปฏิเสธเสียงหลง เพราะรู้ว่าคงเชื่อยาก ในเมื่อก่อนหน้านั้นตัวข้าได้ทำจานแตกไปถึงเก้าสิบเก้าใบจากการโดนชนบ้าง โดนลูกค้าขว้างใส่บ้าง และเมื่อโดนโยนความผิดในเรื่องเดียวกันจากผู้ที่ไม่มีประวัติมาก่อน ใครจะไปเชื่อล่ะ
บอกแล้วว่าข้าน่ะ…มันตัวซวย
ซวยที่ตัวเองทุกที!
‘ยังจะแก้ตัวอีก ข้าไล่เจ้าออก ไสหัวไปจากร้านข้าได้แล้ว!’
ปัง!
อ่า…สถิติของข้า…โดนประตูปิดใส่หน้าสามร้อยเก้าสิบแปดครั้ง ตามด้วยชีวิตที่ต้องระเห็จหางานต่อไปอย่างน่าสงสาร แน่นอนว่าสาเหตุนั้นไม่ใช่ฝีมือข้าเลยสักครั้ง ล้วนมาจาก…ความซวยที่คลอดมาพร้อมกับข้าแต่กำเนิดแท้ๆ!
ข้า…เซอเซเรซิสเซทัล เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีผู้เกิดมาพร้อมดวงต่ำเรี่ยติดดิน โดนทิ้งอยู่ใต้ต้นไม้อะไรสักอย่างที่เถาวัลย์บิดเกลียวอย่างงดงามเ
