เชิญดำดิ่งสู่แดนปีศาจ
ณ พระราชวังสีรัตติกาล เบื้องหน้าห้องหนึ่งที่ประตูถูกปิดแน่นหนา ร่างสูงของบุรุษรูปงามกำลังเดินวนเวียนอย่างสับสนเป็นกังวล ไม่ว่าใครล้วนไม่กล้าห้ามปราม
เพราะบุคคลผู้นี้คือราชาแห่งแดนปีศาจ!
ผมสีดำสนิทดุจนิลตัดกับมงกุสีทองประดับเพชรบนศีรษะ เสื้อคลุมปักดิ้นทองยาวลากพื้น ใบหน้านั้นคมคายแฝงอำนาจน่าเกรงขาม โดยเฉพาะยามปรายตาอย่างจองหองซึ่งเป็นนิสัยของชาวปีศาจ
ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงฝีเท้าเดินย่ำไปมา เสียงร้องไห้จ้าของทารกพลันดังขึ้น ชายหนุ่มสะดุ้งก่อนจะแย้มยิ้มดีใจ ยืนรอต้อนรับเมื่อบานประตูถูกเปิดพร้อมแพทย์หลวงในชุดขาว
“ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทได้องค์ชาย”
เปรียบดั่งพรชั้นเลิศ ราชาปีศาจกลั้นรอยยิ้มไม่อยู่ เพียงเท่านี้บัลลังก์แดนปีศาจก็มีผู้สืบทอดต่อแล้ว ทว่า…
“แล้วเรนาเซียล่ะ” ราชาปีศาจถามถึงหญิงผู้เป็นดวงใจ
แพทย์หลวงอึกอักครู่หนึ่ง “พระนาง…สิ้นพระชนม์หลังคลอดเจ้าชายน้อยพ่ะย่ะค่ะ”
แสงสว่างในใจดับวูบเหลือเพียงความมืดมนอนธการ ราชาปีศาจแทบยันกายไม่อยู่ แต่สติที่มีเร่งเร้าให้ดันร่างแพทย์หลวงถอยห่างเพื่อรีบไปหานางผู้เป็นที่รัก
บนเตียงสี่เสาแขวนด้วยผ้าม่านสีขาวมีร่างหนึ่งหลับตานิ่ง นางมีเรือนผมสีเงินยวงยาวสยาย ใบหน้าขาวซีด แต่กระนั้นก็แฝงความงดงามราวเทพธิดา
ชีวิตหนึ่งจา
