กไปพร้อมกับอีกหนึ่งชีวิตที่ก่อเกิด
ทารกร้องไห้จ้าราวรับรู้ถึงความสูญเสีย
ราชาปีศาจมองใบหน้าของเรนาเซียก่อนจะลูบไล้ดวงหน้านั้นอย่างอาทร ความโศกเศร้าท่วมท้นในแววตาสีดำลึกล้ำ ก่อนจะอุ้มบุตรชายขึ้นแนบอกและโยกกายเบาๆ ปลอบโยน เมื่อเสียงร้องไห้เงียบลง พระองค์จึงหันไปสั่งกับแพทย์หลวงและสาวใช้เสียงเข้ม
“พวกเจ้าออกไปซะ”
เมื่อประตูถูกปิดลง ในห้องเหลือเพียงราชาปีศาจ ทารกน้อยในอ้อมแขน ร่างไร้วิญญาณของเรนาเซีย และคนสนิทซึ่งค่อยๆ ปรากฏตัวอย่างเงียบงันทั้งที่เมื่อครู่ตำแหน่งนั้นไร้สิ่งมีชีวิตใด
“จงพาบุตรชายเพียงคนเดียวของข้าและเรนาเซีย ไปซ่อนตัวซะ คาเรลัส”
คนสนิทของราชาปีศาจถึงกับเบิกตากว้าง เขามีนามว่าคาเรลัสนั่นเอง
“แต่ว่า…”
“บุตรที่เกิดจากแสงสว่างและความมืดเช่นเขาย่อมไม่เป็นที่ต้อนรับในแดนนี้ ในกายเขายังมีเชื้อสายเทพ สายเลือดแสนบริสุทธิ์ที่ไม่อาจทนรับอากาศพิษของแดนปีศาจได้ เขายังเด็กนักคาเรลัส สายเลือดปีศาจสร้างภูมิต้านทานให้เขาไม่ทันหรอก ที่สำคัญ…”
ราชาปีศาจเว้นช่วงครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“หนึ่งในญาติของข้า…มีคนทรยศ!”
คาเรลัสถึงกับสะท้านไปทั้งกาย
“ข้าน้อมรับหน้าที่แสนสำคัญนี้ด้วยความยินดีพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” คาเรลัสคุกเข่า ก้มศีรษะเคารพผู้เป็นนายเหนือหัวก่อนจะยื
