่นแขนไปรับร่างทารกที่ถูกห่อด้วยผ้า
“พาเขาไปซ่อนให้ไกลที่สุด ให้พวกทรยศดมกลิ่นตามไม่เจอ ส่วนที่นี่…ข้าจะบอกพวกเขาเองว่าบุตรชายถูกลักพาตัวไป ไม่ต้องห่วง ข้าไม่อยู่เฉยๆ หรอก ข้าจะขอความช่วยเหลือจากสหายเพื่อปูทางสำหรับอนาคตของเด็กคนนี้”
ราชาปีศาจก้มมองใบหน้ายามหลับสนิทของบุตรชายภายใต้การปกป้องของคาเรลัสด้วยรอยยิ้ม
“เพียงเท่านี้พวกทรยศคงยินดีจนแทบบ้า โดยไม่รู้ว่าข้าวางแผนตลบหลังพวกมัน!”
“ฝ่าบาท” คาเรลัสนึกเป็นห่วงนายเหนือหัวเหลือเกิน นับพันกว่าปีที่เขาเฝ้ารับใช้ ทำไมเล่าจะไม่รู้ว่านิสัยของราชาปีศาจนั้นบ้าระห่ำเพียงใด
“ไปได้แล้วคาเรลัส นานกว่านี้เกรงว่าจะเป็นที่สงสัย อย่างไรเสียตัวตนของเจ้าในแดนปีศาจก็เป็นดั่ง ‘เงา’ ที่ไม่มีใครล่วงรู้ เพราะฉะนั้นเมื่อไปจากที่แห่งนี้แล้ว ข้าก็อยากให้เจ้าเป็นดั่ง ‘เงา’ ของบุตรชายข้าเช่นเดียวกัน”
คาเรลัสโน้มศีรษะเคารพ ก่อนจะสะบัดผ้าคลุมสีดำครอบคลุมร่างของตนและทารกในอ้อมแขน
“รับบัญชา”
ราชาปีศาจเฝ้ามองจนร่างของคนสนิทจางหายไป คล้ายอยากจดจำใบหน้ายามหลับใหลของบุตรชายครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างเตียงของหญิงสาวผู้เป็นคู่ชีวิต แม้พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ความผูกพันที่เกิดขึ้นนั้นช่างเหมือนกับปาฏิหาริย์
“ข้าจะปกป้องลูกของเรา
