บทที่ 152 พลังของหลินซือหาน
เมื่อหลินซือหานพูด ผู้คนในห้องโถงรู้สึกมั่นใจขึ้น
ใช่แล้ว หวังฮ่าวหนีออกไป อีกไม่นานต้องมีนักรบมนุษย์มาช่วย มารพวกนี้ต้องตาย!
“เทพธิดาหลินพูดถูก หวังฮ่าวหนีไปแล้ว อีกเดี๋ยวจะมีกองหนุนมา ฆ่ามารพวกนี้ให้หมด!”
“ถูกต้อง ที่นี่คือสนามของมนุษย์ มารพวกนี้ไม่มีทางชนะ… ทุกคนสู้!”
“ฆ่า… ฆ่ามารให้สิ้น!”
…
นักรบมนุษย์ในห้องโถงตะโกน ก่อนต่อสู้กับมารอย่างดุเดือด
หลินอันที่อยู่ไกลมีสีหน้าบิดเบี้ยว ไอ้หวังฮ่าว หนีคนเดียว ไม่พาเราด้วย
น่ารังเกียจ… น่ารังเกียจนัก…
หากข้ารอดไปได้ ไม่เพียงตราสั่งโบราณเทวะมารของเจ้า ชีวิตเจ้าก็อย่าหวังจะรอด…
จางเหวินเทาก็หน้าตามืดมน คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งต้องพึ่งไอ้เด็กนั่น…
น่าขันสิ้นดี…
เมื่อนักรบมนุษย์ต้านทานอย่างดุเดือด มารจำนวนมากพุ่งเข้ามาจากด้านนอก
มารหลายตัวพุ่งเข้าหาหลินซือหาน
การต่อสู้รอบตัวหลินซือหานปะทุขึ้นอย่างรุนแรง
สาวน้อยนี่…ร่างเงาของหวังฮ่าวมองหลินซือหานที่ราวกับเทพีสงคราม
มารรอบตัวถูกเปลวไฟสีดำของนางเผาจนมอดไหม้
ผมยาวของหลินซือหานพลิ้วไหว เปลวไฟสีดำวนรอบตัว มารรอบๆ ไม่กล้าเข้าใกล้
ได้แต่คำรามด้วยความโกรธ
ไม่นาน มารที่เต็มไปด้วยพลังมารเข้มข้นพุ่งเข้ามา
นั่นคือหลินถงที่กลายเป็นมาร
พลังมารอันมหาศาลของหลินถงพุ่งเข้าหาหลินซือหานในพริบตา
หลินซือหานเหมือนคาดการณ์ไว้ ร่างบางเคลื่อนไหวเล็กน้อย หลบพลังมารของหลินถงได้
หลินถงไม่โกรธ ร่า