่องสีดำอันเย้ายวน ราวดูดวิญญาณ…
ภาพแบบนี้ หวังฮ่าวเก็บไว้ในโฟลเดอร์สะสมอย่างแน่นหนา
เดี๋ยว ทำไมไม่เห็นหวังซยงเจ้าแก่นั่น
หวังฮ่าวนึกขึ้นได้ หวังซยงคือยอดปรมาจารย์ถึงแขนขาด แต่ด้วยพลังของเขา ไม่อาจไร้ร่องรอย
หวังฮ่าวสำรวจรอบๆ ไม่พบร่องรอยของหวังซยง
ห้องโถงงานเลี้ยงเต็มไปด้วยการต่อสู้ที่โกลาหล
นักรบมนุษย์ทุกคนกำลังต่อสู้อย่างยากลำบาก
ฉู่เมิ่งเหยา…หลินอัน…จางเหวินเทา… ปรมาจารย์และอัจฉริยะจากกองกำลังต่างๆ ต่อสู้กับมาร
ทุกขณะมีมารหรือนักรบมนุษย์ล้มตาย
โลหิตและชิ้นเนื้อกระจาย ผสานกับเสียงร้องโหยหวนและคำราม ราวนรกมีชีวิต
ช่างมัน ข้าไม่สนแล้ว ขอแค่ได้ภาพม้วนเจตจำนงหมัดมาก่อน
ไม่มีใครสังเกตว่าเงาดำบนพื้นกำลังเล็งภาพม้วนเจตจำนงหมัดเหนือห้องโถง
ภาพม้วนเจตจำนงหมัดยังคงปลดปล่อยเจตจำนงหมัดอันทรงพลัง
โลหิตและเจตจำนงสังหารที่ไร้ขอบเขตจากภาพม้วนกดขี่พลังนักรบมนุษย์อย่างมาก
ข้างภาพม้วนมีศพปรมาจารย์หลายคน เห็นชัดว่าพยายามช่วงชิงภาพม้วน แต่ถูกมารที่ซุ่มรอสังหาร
“สาวน้อย เจ้ามีฝีมือไม่เลว ยอมจำนนต่อเผ่ามารโลหิตของเรา ข้าจะให้มารศักดิ์สิทธิ์สร้างร่างมารให้เจ้า!” พลังมารจากหลินถงพวยพุ่ง เสียงแหลมดังจากร่างเขา
“มารสกปรก คิดให้ข้ายอมจำนน พวกเจ้ามีค่าพอหรือ?” ใบมีดเปลวไฟสีดำของหลินซือหานเต็มไปด้วยพลังฉีกทุกสิ่ง พุ่งเข้าหาหลินถง
ร่างมารขนาดใหญ่ของหลินถงเคลื่อนไหวว่องไว หลบใบมีดของหลินซือหานได้พอดี
ใบมีดเปลวไ
