ลินเฉิง
อัจฉริยะแห่งตระกูลหลินที่เพิ่งก่อตำหนักหยวน กลายเป็นปรมาจารย์ สร้างชื่อเสียงกระหึ่ม
หลินอันและจางเหวินเทาค่อย ๆ เดินเข้าห้องโถงในของตระกูลหลิน ภายใต้การนำของคนรับใช้
“แค่เลี้ยงฉลองปรมาจารย์ ทำไมคนเยอะขนาดนี้…” หลินอันบ่นเบา ๆ
จางเหวินเทาแค่นเสียง “ถ้าเจ้าเป็นคนจัดงานเลี้ยงปรมาจารย์ ข้าคิดว่าพ่อเจ้าคงเหมาทั้งเมืองหลวง อยากให้ทั้งโลกรู้!”
หลินอันยักไหล่ จางเหวินเทาพูดไม่ผิด
ถ้าเขาทะลวงสู่ปรมาจารย์ พ่อเขาคงจัดงานยิ่งใหญ่กว่านี้
หลินเฉิงนับว่าต่ำต้อยแล้ว
จัดแค่ในบ้านตัวเอง ไม่ได้เชิญคนมากมาย
แต่คนที่มานั้นล้วนเป็นบุคคลสำคัญจากกองกำลังใหญ่
จำนวนไม่มาก แต่เต็มไปด้วยน้ำหนัก
“ไม่รู้ว่าฉู่เมิ่งเหยาของสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์จะมาหรือเปล่า ข้าไม่ได้เจอเธอนานแล้ว…” หลินอันเหมือนนึกอะไรได้ กล่าวต่อ
“ถูกตีจนเละขนาดนั้น คงอายไม่กล้าออกมา ถ้าข้าเป็นเธอคงเชือดคอตัวเองไปแล้ว แต่รูปร่างและหน้าตานั้นสุดยอดจริง ๆ…” จางเหวินเทายิ้มเยาะ
จางเหวินเทายังพูดไม่จบ หลินอันส่งสายตาเตือนอย่างแรง
กระพริบตารัวราวกับบอกอะไรบางอย่าง
“หลินน้อย เจ้าสมองไหม้หรือ ทำอะไรเนี่ย มีอะไรพูดตรง ๆ สิ…” จางเหวินเทาสังเกตสีหน้าหลินอัน กล่าวต่อ
คำพูดของจางเหวินเทาเพิ่งจบ เขารู้สึกหนาวไปทั้งตัว..
