ให้ห้องเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
“หลินอัน นายมันน่ารังเกียจ…” จางเหวินเทาสีหน้าไม่น่าดู หญิงสาวในอ้อมแขนถูกระเบิดตาย
เขากำลังสนุกสุดขีด หลินอันทำแบบนี้ มันเกินไป…
เกือบทำให้เจ้า… อึดอัดใจเลย…
“ยังไงเธอก็ต้องตายอยู่แล้ว ขจัดให้เร็วกว่านี้ คุณจะได้ตั้งใจ!” หลินอันกล่าวเย็นชา
จางเหวินเทาจ้องหลินอันแน่น จากนั้นแค่นเสียง “ยังไงฉันก็จัดการหวังฮ่าวไม่ได้ และพ่อฉันบอกชัดเจนว่าเรื่องนี้ให้จบไป นายไปถามพ่อของนายว่ามีวิธีอะไรไหม!”
จางเหวินเทาลุกขึ้นจะจากไป
“ถ้าคุณชายจางจากไป เรื่องที่นายทำเมื่อครึ่งปีก่อน ฉันรับรองว่าพรุ่งนี้มันจะรู้ทั่วประเทศ!” หลินอันกล่าวอย่างราบเรียบ
จางเหวินเทาได้ยินดังนั้น สีหน้าดุร้าย แววตาเหมือนจะกลืนกินหลินอัน
“หลินอัน นายจะไม่เลิกใช่ไหม? จะตายด้วยกันทั้งคู่หรือไง?” พลังหยวนของจางเหวินเทาพลุ่งพล่าน กลิ่นอายมหาศาลเต็มห้อง
หลินอันยิ้ม “ตายด้วยกัน? คุณชายจางดูจะประเมินตัวเองสูงไปหน่อย!”
ร่างของจางเหวินเทาสั่นเทา กล้ามเนื้อใบหน้าสะท้าน ราวกับพยายามกดความโกรธ
“ครั้งสุดท้าย… ครั้งนี้ผ่านไป ฉันสาบานด้วยชีวิต เรื่องนั้นจะไม่ถูกพูดถึงอีก และจะเน่าเปื่อยอยู่ในความทรงจำของเรา!” หลินอันเห็นจางเหวินเทาเหมือนจะเสียสติ จึงกล่าวต่อ
จางเหวินเทากัดฟัน มือกำหมัดแน่น
“ครั้งสุดท้าย… ถ้านายยังกล้าพูดถึงเรื่องนี้อีก… ฉันรับรอง… นายจะเสียใจที่เกิดมา!” จางเหวินเทากล่าวทีละคำ
หลินอันใจสั่น พยัก
