เชียร์หลินเฉิง
มารลั่วเผยรอยยิ้มเยาะ กล้าไม่รู้จักตาย
“ช่างเถอะ ข้าจะให้เจ้าเห็นว่าพลังที่แท้จริงคืออะไร!” มารลั่วพูดจบ ร่างกายหายไปจากที่เดิม
หลินเฉิงรู้สึกหนักอึ้ง มารลั่วหายไปไหน?
“ตูม!!!”
พลังกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าหาลินเฉิง ร่างกายของหลินเฉิงราวกับถูกโจมตีด้วยพลังทำลายล้าง พลังสายฟ้าบนร่างกายสลายไปทันที
เมื่อพลังนั้นกระทบ หลินเฉิงรู้สึกถึงความเจ็บปวดไร้ขอบเขต
“ปัง!!!”
ร่างกายของหลินเฉิงกระแทกพื้นป่ามารใจ สร้างหลุมลึกขนาดใหญ่
“หลินเฉิง…”
…
นักรบรอบข้างเห็นหลินเฉิงพ่ายแพ้ในพริบตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เป็นไปได้อย่างไร ความแตกต่างระหว่างหลินเฉิงกับมารลั่วจะมากขนาดนี้?
ยิ่งกว่านั้น หลินเฉิงเพิ่งก้าวข้ามขั้นปรมาจารย์…
มารเผ่ารอบข้างมีสีหน้าราวกับเป็นเรื่องปกติ
“ฆ่ามนุษย์พวกนี้ให้หมด!” มารลั่วกล่าวอย่างเย็นชา
มารรอบข้างพุ่งเข้าสังหารมนุษย์เหล่านั้น
เสียงร้องโหยหวนและคร่ำครวญดังไปทั่วเขตใจกลาง
ครู่ต่อมา มนุษย์ในเขตใจกลางถูกมารเหล่านี้สังหารสิ้น
“ท่านมารลั่ว หลินเฉิงผู้นี้ยังมีลมหายใจ!” มารเถิงเหยียบร่างหลินเฉิงราวกับเหยียบสุนัข กล่าว
มารลั่วหรี่ตา รับการโจมตีของข้าแล้วยังไม่ตาย!
“พากลับไป…” มารลั่วกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นทั้งกลุ่มออกจากป่ามารใจ
…
ที่รอบนอกของป่ามารใจ หวังฮ่าววิ่งด้วยความเร็วสูง
ชะตากรรมของผู้คนในเขตใจกลางเป็นอย่างไร หวังฮ่าวไม่รู้
แต่เขารู้ว่าเขาไม่
