มีทางช่วยพวกเขาได้…
ขอให้โชคดี… หวังฮ่าวถอนหายใจในใจ
ครู่ต่อมา หวังฮ่าวออกจากป่ามารใจ มุ่งหน้าสู่ทางเข้าของสมรภูมิสัตว์อสูรและมาร
…
ที่รอบนอกของสมรภูมิสัตว์อสูรและมาร
“หยุดเดี๋ยวนี้ มีเรื่องจะถาม!” เสียงเย็นชาดังก้องในสมองของหวังฮ่าว
หวังฮ่าวที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วขมวดคิ้ว ใครกัน?
“ตูม ตูม ตูม!!!”
ยังไม่ทันพูด หวังฮ่าวรู้สึกถึงคลื่นพลังกระแทกอันแข็งแกร่งพุ่งมา
“วูบ วูบ วูบ!!!”
พลังจิตอันแข็งแกร่งของหวังฮ่าวสัมผัสได้ทันที ร่างกายหลบหลีกด้วยความเร็ว
คลื่นพลังกระแทกพื้นข้าง ๆ ส่งเสียงดังสนั่น พื้นดินเต็มไปด้วยฝุ่นควัน
“บอกให้หยุด ไม่ได้ยินหรือ?” เสียงเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง
จากนั้น คลื่นพลังกระแทกอีกหลายสายพุ่งมา
หวังฮ่าวที่เปิดใช้ก้าวเงามารหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย
สมรภูมิสัตว์อสูรและมารดังก้องด้วยเสียงระเบิดหลายครั้ง
พลังจิตของหวังฮ่าวกวาดตรวจสอบรอบ ๆ
ในที่สุดก็พบสองเงาร่างบนเนินเขาไกล ๆ
ร่างหนึ่งมีแขนเพียงข้างเดียว อีกร่างมองหวังฮ่าวด้วยสายตาเย็นชา
มารซาน?
หวังฮ่าวหรี่ตา เปิดใช้ดวงตาแห่งวิญญาณ มองเห็นทั้งสองบนเนินเขาชัดเจน
อีกคนคือใคร? หวังฮ่าวมองเงาร่างนั้น
เป็นมารอีกตน ตัวเต็มไปด้วยหนามแหลม นัยน์ตาสีแดง ร่างกายดำสนิท
“วูบ วูบ วูบ!!!”
ไม่นาน มารซานและมารตนนั้นพุ่งตรงมา
มารซานถือกระดาษที่มีภาพวาดชายหนุ่มสวมหน้ากาก
“เจ้าเคยเห็นคนนี้หรือไม่? หากให้เบาะแสได้ ข้าจะให้เจ้าตายอย่างไม่ทรม
