แต่ปรมาจารย์หลายคนกลับผ่านทางเข้าไม่ได้
หวังฮ่าวมองคนที่ทางเข้า รู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย
ป่ามารใจนี่มันประหลาดขนาดนี้เลยหรือ
มีคนพยายามบุกป่ามารใจอย่างต่อเนื่อง แต่ส่วนใหญ่ถูกขวางไว้ที่ทางเข้า
หลายคนเข้าใกล้แล้วถอยออกทันที ราวกับเจอสิ่งน่าสะพรึงกลัว
นักรบที่อยู่ห่างออกไปมองด้วยความสนใจ
ช่างมัน ลองดูก็รู้
หวังฮ่าวเก็บความคิด เดินช้า ๆ ไปยังป่ามารใจ
“อีกคนที่ไม่กลัวตายมาแล้ว ป่ามารใจนี่มันบุกง่าย ๆ ได้ที่ไหน!”
“ใช่ ๆ ไม่ดูคนที่ล้มเหลวที่ทางเข้าบ้างหรือไง ตรงเข้าไปเลยเนาะ?”
“คนแบบนี้เห็นมาเยอะ คิดว่าฆ่ามารยมโลกได้ไม่กี่ตัวก็เก่งแล้ว คิดว่าตัวเองเป็นหลินเฉิงหรือไง?”
“ฉันบอกเลย เขาอยู่ได้ไม่ถึงชั่วโมงแน่…”
“ชั่วโมงอะไร 30 วินาทีก็หนีหัวซุกหัวซุนแล้ว ฉันบอกเลย เขาผ่านขอบป่าไม่ได้ด้วยซ้ำ…”
“วันนี้จะไม่มีสักคนที่เข้าไปในป่ามารใจได้เลยหรือ…”
…
นักรบรอบ ๆ เห็นหวังฮ่าวเดินตรงไปยังป่ามารใจเหมือนเด็กใหม่ ต่างพูดคุยกัน
แต่พวกเขาก็ชินแล้ว ในฐานะกองเชียร์ประจำ พวกเขาเห็นคนแบบนี้มามาก
ทุกวันมีคนมากมายมาฝึกจิตใจที่ป่ามารใจ
แต่ส่วนใหญ่เข้าไปถึงทางเข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ
การบุกป่ามารใจไม่เกี่ยวกับขอบเขตวิถียุทธ แต่เกี่ยวกับจิตวิถียุทธและพลังจิต
คนที่มีจิตวิถียุทธและพลังจิตแข็งแกร่งมีโอกาสผ่านมากกว่า
คนที่ผ่านทางเข้าได้ ถือว่ามีจิตวิถียุทธแข็งแกร่งมากแล้ว
คำพูดของคนเหล่านี้ไม่กระทบใจหวังฮ่าวเลย
หวังฮ่าวเดินช้า
