ดาย
ดาบวิญญาณโลหิตในมือหวังฮ่าวเปื้อนเลือดมารยมโลก เปล่งประกายในแสงแดด
…
ครึ่งวันต่อมา หวังฮ่าวเข้าใกล้ป่ามารใจ
ที่ขอบป่ามีนักรบมนุษย์จำนวนมาก สังเกตการณ์ภายใน
พลังจิตอันมหาศาลของหวังฮ่าวกวาดผ่าน รู้สึกถึงความกดดันอันหนักหน่วงจากป่ามารใจ
ที่ขอบสุดของป่ามีหญ้าสีดำขึ้นหนาที่ยิ่ง ถูกปราณมารมายาติดเชื้อจนมีคุณสมบัติลวงตา
เมื่อพลังจิตของหวังฮ่าวกวาดผ่าน รู้สึกถึงความเจ็บปวดเล็กน้อย
นี่คือป่ามารใจสินะ สมคำร่ำลือ
เมื่อพลังจิตของหวังฮ่าวพยายามเจาะลึกผ่านหญ้าเหล่านั้น กลับรู้สึกเหมือนถูกกลืนกิน
ราวกับมีบางอย่างขัดขวางการแทรกซึมของพลังจิต
ที่ทางเข้าป่ามารใจมีนักรบหลายคนเดินช้า ๆ
“หลินเฉิง อัจฉริยะของเผ่ามนุษย์ เข้าไปในป่ามารใจมา 5 วันแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะผ่านออกมาได้หรือเปล่า!”
“ต้องได้สิ หลินเฉิงอยู่อันดับสามในรายชื่ออัจฉริยะ พลังสายฟ้าของเขาทำลายฟ้าดินได้ ป่ามารใจแค่นี้ต้องเล็กน้อยสำหรับเขา…”
“ฉันก็ว่าแบบนั้น หลินเฉิงไม่มีปัญหาแน่…”
“ไม่รู้วันนี้จะมีกี่คนที่เข้าไปในป่ามารใจได้สำเร็จ พวกนี้มันอ่อนเกินไป วันนี้ยังไม่มีสักคน…”
…
นักรบรอบ ๆ พูดคุยกัน ส่วนใหญ่เกี่ยวกับหลินเฉิง
เพราะหลินเฉิงเพิ่งเอาชนะมารเถิงแห่งเผ่ามารซวนได้ ตอนนี้อยู่อันดับสามในรายชื่ออัจฉริยะ ทำให้เผ่ามนุษย์ภูมิใจมาก
หลายคนยังพูดถึงเรื่องที่เย่ฟาน นักรบศักดิ์สิทธิ์แห่งเมืองมาร ออกเงินรางวัลพันล้านเพื่อตามหาลูกชาย
สมรภูมิสัตว์อส
